Απρίλης, οδηγώ και ακούω ραδιόφωνο. Για την ακρίβεια δεν αντέχω να ακούω άλλο ραδιόφωνο στην καρδιά της προεκλογικής περιόδου. Ψάχνω στα τυφλά ένα CD και πετυχαίνω παλιά τραγούδια του Δ. Σαββόπουλου. “…χωρίς τραγούδι, δάκρυ και φιλί/ δεν είναι άνοιξη φέτος αυτή…” Κι όμως είναι άνοιξη με τα όλα της. Με ωραίο καθαρό φως και με [...]
Περπατάω στην οδό Θεσσαλονίκης από την Καλλιθέα προς το Μοσχάτο. Περπατάω κι έχω τον ήλιο απέναντί μου να σβήνει τις αιχμηρές γωνίες ενός σφιγμένου χειμώνα. Μυρίζει άνοιξη κι ας είμαι πλάι στις γραμμές του ηλεκτρικού. Μυρίζει έρωτας, το άρωμα του συνυφασμένο με την άνοιξη. Μυρίζει φλέρτ. Τρυφερά αγγίγματα στα ακροδάχτυλα, κλεφτές κοφτερές ματιές, γοητευτικά χαμόγελα. [...]
Σαν το Δελτίο των 8μμ ένα πράγμα, αλλά τελείως διαφορετικό. Γιατί αντί να δεις ειδήσεις και να μελαγχολήσεις βάζεις ένα ποτήρι κρασί και χαλαρώνεις, εκεί γύρω στις 8 με 9 το βράδυ. Και ποια είσαι εσύ που τα κάνεις όλα αυτά; Μία ακόμα μαμά με πρόγραμμα τόσο γεμάτο όσο δεν πάει άλλο. Εκείνη την ώρα [...]
Σκληροί καιροί. Φλόγες, διαδηλώσεις, αναστάτωση, καταστροφή και συννεφιά. Ούτε ο ήλιος δεν μας χαμογελά! Ζω στην Αθήνα όλη μου τη ζωή με εξαίρεση δύο χρόνια. Ζω στο κέντρο της Αθήνας πάνω από 30 χρόνια. Στο κέντρο. Θυμάμαι τη γειτονιά μου με μονοκατοικίες. Τώρα είναι πια μετρημένες στα δάχτυλα. Θυμάμαι την εποχή που άρχισα να κυκλοφορώ [...]
Μου αρέσουν τα όμορφα καλοστρωμένα τραπέζια που αντανακλούν την προσωπικότητα του οικοδεσπότη και/ή της οικοδέσποινας. Τραπέζια ανοιχτόκαρδα, με στοιχεία μοντέρνα ή παραδοσιακά, με ποτήρια φορτωμένα ή πιο απλά, με τραπεζομάντηλα λινά ή απλώς με sous-plat, τραπέζια που εντυπωσιάζουν ή χαλαρώνουν, σε κάθε περίπτωση όμως τραπέζια που σε καλοδέχονται. Φέτος στις γιορτές για άλλη μια φορά [...]
Θυμάμαι έντονα το Bazaar της Στροφιλιάς το 2008. Λίγες ώρες πρίν είχα δεχτεί πρόταση γάμου. Κάθε φορά που έπιανα μία φιάλη κρασί κρυφοκοίταγα όλο χαρά το δαχτυλίδι που έλαμπε στο χέρι μου. Κάθε χρονιά διαφορετική, αλλές φορές δύσκολη και άλλες χαρούμενη πολύ, για άλλους φωτεινή και για άλλους σκοτεινή. Κάθε χρονιά όμως το Δεκέμβρη, στο οινοποιείο [...]
Πιθανότατα θα έχετε κι εσείς κάπου καταχωνιασμένο αυτό το σκεύος του φοντύ με τα μακριά πηρουνάκια του. Δώρο γάμου, δώρο για το νέο σπίτι ή αγορά που κάνατε κάποτε με πολύ κέφι, όπως και να βρέθηκε στην κουζίνα σας είμαι σίγουρη πως δεν το πολυχρησιμοποιείτε, όπως κι εγώ άλλωστε που το είχα ξεχασμένο σε ένα [...]
Τον τελευταίο καιρό ζούμε την αλλαγή. Τη βιώνουμε κάθε μέρα. Ζούμε μια μεταβατική περίοδο προς νέες εποχές ή ζούμε άραγε ήδη στις νέες εποχές; Οι προτάσεις για δείπνα σε σπίτια πληθαίνουν. Τα μαγειρέματα κατ’ οίκον αυξάνονται και οι συνευρέσεις “ρεφενέ” είναι κοινός τόπος. Βρισκόμαστε με άνεση σε χώρους οικείους, αγκαλιαζόμαστε, τσακωνόμαστε, θυμώνουμε, φωνάζουμε. Προσαρμοζόμαστε στην [...]
Η ψυχολογία δεν είναι καλή και τα πράγματα φαίνεται πως θα χειροτερέψουν. Ακόμα όμως κι αν η οικονομική κατάσταση δυσκολέψει κι άλλο, το κρασί θα παραμείνει στη ζωή μας. Αλλωστε είναι γνωστό, μέσα από διάφορα ιστορικά και λαογραφικά στοιχεία, πως το κρασί αποτελούσε μέρος της καθημερινής ζωής και διατροφής ακόμη και σε περιόδους μεγάλων δυσχερειών. [...]
Είμαι μία Φυσικός (απόφοιτος του Πανεπιστημίου Αθηνών) που αγάπησε το κρασί.
Μετά τη Φυσική, παρακολούθησα μαθήματα οινολογίας (Τμήμα Οινολογίας, ΤΕΙ Αθηνών) και μετεκπαιδεύτηκα στη διοίκηση, στο μάρκετινγκ και στη γευσιγνωσία κρασιών (OIV Master of Science in Wine Management).
Δούλεψα σε κάβα στο Λονδίνο (Oddbins) και επιστρέφοντας στην Ελλάδα ασχολήθηκα ενεργά με την οινοχοία (στα εστιατόρια Σπονδή και Ηytra) και το μάρκετινγκ των κρασιών.
Σήμερα, εργάζομαι ως υπεύθυνη μάρκετινγκ και δημοσίων σχέσεων στην οινοποιητική εταιρεία Κατώγι και Στροφιλιά, αρθρογραφώ στο περιοδικό "Οινοχόος" της Καθημερινής και σε άλλα έντυπα, και διδάσκω στο τμήμα Οινοχοίας του εκπαιδευτικού ομίλου Le Monde. Ζω στην Αθήνα και πίνω καθημερινά κρασί μαζί με τους Φυσικούς που με περιβάλλουν.