Η προέλευση της βότκα είναι κάθε άλλο παρά σαφής! Οι Πολωνοί επιδεικνύουν τις πρώτες αναφορές στη βότκα από επίσημα έγγραφα που χρονολογούνται από το 1405, ενώ οι Ρώσοι προσέφυγαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για αποσαφήνιση και έφυγαν δικαιωμένοι. Η χρονολογία βέβαια των γεγονότων είναι αμφιλεγόμενη, μιας και τα συστατικά ή ο αρχικός σκοπός του ποτού παραμένουν θολά ακόμα και στα έγγραφα που υπάρχουν. Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι η βότκα χρησιμοποιούταν αρχικά ως λοσιόν μετά το ξύρισμα ή ως στοματικό διάλυμα…

Όπως συνέβη και με άλλα αποστάγματα, η βότκα αρχικά δεν πινόταν για ευχαρίστηση. Στο πρώτο τυπωμένο πολωνικό βιβλίο βοτανοθεραπευτικής, που δημοσιεύτηκε το 1534 στην Κρακοβία, ο συγγραφέας Stefan Falimirz προτείνει στους άντρες αναγνώστες μασάζ με βότκα και χαμομήλι για μετά το ξύρισμα! Καίει, λέει, αλλά μυρίζει υπέροχα. Αλλά και μετά το μπάνιο, μια εντριβή με βότκα δεν θα έκανε καθόλου κακό. Ο βοτανολόγος απαριθμεί μάλιστα πάνω από 70 θεραπευτικές ή θαυματουργές χρήσεις της βότκα, μαζί με τα συστατικά που μπορεί να συνδυαστεί.

Ωστόσο, κάποια στιγμή συνέβη μια αναπάντεχη αλλαγή στη στάση των ασθενών απέναντι στο φάρμακό τους. Το ποτό ήταν ήδη γνωστό στη Ρωσία από τις αρχές του 16ου αιώνα, αφού η λέξη vodka ήταν υποκοριστικό του νερού (voda στα ρωσικά και woda στα πολωνικά). Τι θα μπορούσε λοιπόν να είναι πιο κλασικό και ακίνδυνο από λίγο… νεράκι;

Το όνομα ωστόσο αποδείχτηκε στους αιώνες ότι ήταν μια έμπνευση με πολλές σημασίες, καθώς καμία αναφορά δεν υπάρχει στο περιεχόμενο της βότκα. Θα μπορούσε δηλαδή να παράγεται από οτιδήποτε έπεφτε στα χέρια τους και ήταν δυνατό να αποσταχθεί σε αλκοόλ. Και πράγματι αυτό συνέβη! Αν η σίκαλη ήταν σε πλεόνασμα, η βότκα θα αποσταζόταν από σίκαλη, αν όχι θα χρησιμοποιούνταν άλλα σιτηρά ή πατάτες ή ακόμα και μελάσα.

Ο ρώσος χημικός ωστόσο Dimitri Mendelev, στη διατριβή του «Ο συνδυασμός του νερού με το αλκοόλ», κατάφερε το 1865 να βελτιώσει και να σταντάρει την ποιότητα της βότκα. Στα επιστημονικά του επιτεύγματα προσμετράται μάλιστα και η εφεύρεση της stopka, του παραδοσιακού ρωσικού ποτηριού δηλαδή για τη βότκα!

Οι αιώνες πέρασαν και η βότκα καταναλωνόταν σε τεράστιες ποσότητες. Κι ενώ το αλκοόλ είχε αναγνωριστεί παντού ως ένα ιδανικό φορολογητέο αγαθό, ήταν στη Ρωσία που η βότκα επηρέασε πρακτικά και την καθημερινότητα και την πολιτική. Μαζικές φυγές, πόλεμοι και αστυνομικές δυνάμεις είχαν κατά καιρούς «επιδοτηθεί» από το… νεράκι. Όποιος είχε τον έλεγχο της βότκα και τις εισπράξεις από τη φορολογία της στην τσέπη του είχε τη δύναμη να κάνει τα πάντα, εκτός βέβαια από ένα πράγμα: να μειώσει την κατανάλωσή της! Τον 18ο αιώνα μάλιστα η βότκα αντιπροσώπευε το 1/3 του κρατικού εισοδήματος της Ρωσίας…

ΠΗΓΗ: www.delamagen.gr

Με τη συμμετοχή του στο Sympossio, ένα πρωτοποριακό διαδραστικό ταξίδι στην ελληνική μαγειρική τέχνη και γαστρονομία, το Ούζο Πλωμαρίου Ισιδώρου Αρβανίτου κατάφερε να μπει στις καρδιές των επισκεπτών της διοργάνωσης και να τους δείξει στην πράξη μία διαφορετική όψη του φαγητού: Αυτήν στην οποία ένα απλό γεύμα μετατρέπεται σε μία ιεροτελεστία, όπου το «μοίρασμα» του φαγητού με αγαπημένα πρόσωπα και η τέχνη της προετοιμασίας δημιουργούν ακόμη μεγαλύτερη απόλαυση και από την ίδια την κατανάλωση των πιάτων.

Πιο συγκεκριμένα, στο πλαίσιο του φετινού Sympossio Greek Gourmet Touring, που πραγματοποιήθηκε για τρίτη συνεχή χρονιά από τον Όμιλο Aldemar με την υποστήριξη του Ε.Ο.Τ. και τη συμμετοχή σημαντικών εκπροσώπων της τουριστικής βιομηχανίας και ελληνικών προϊόντων, το Ούζο Πλωμαρίου Ισιδώρου Αρβανίτου ταξίδεψε σε 14 πόλεις της Μεγάλης Βρετανίας, της Γερμανίας, της Ελβετίας, της Αυστρίας, της Ιταλίας, της Γαλλίας και του Βελγίου. Εκεί, κατάφερε να πλημμυρίσει τον αέρα με το μοναδικό άρωμά του, μεταφέροντας νοερά τους επισκέπτες στα πανέμορφα τοπία της χώρας μας.

Με τις έννοιες της παράδοσης, του μοιράσματος και της ιεροτελεστίας να αποτελούν βασικό «συστατικό» του Ούζου Πλωμαρίου Ισιδώρου Αρβανίτου, το οποίο παράγεται από το 1894 με την ίδια συνταγή και τον ίδιο τρόπο απόσταξης και εξάγεται σήμερα σε περισσότερες από 30 χώρες του εξωτερικού, το αγαπημένο Ούζο των Ελλήνων και το Sympossio μοιράζονται το ίδιο όραμα: Με όχημα τη δημιουργία μιας ξεχωριστής εμπειρίας, την πλούσια γαστρονομική παράδοση και τα τοπικά προϊόντα, να επανασυστήσουν την Ελλάδα ως έναν τόπο όπου οι γεύσεις, το εύθυμο πνεύμα, η ιστορία και η δημιουργικότητα μπορούν και συνυπάρχουν αρμονικά, περισσότερο από οπουδήποτε αλλού!

ΠΗΓΗ: www.isotimia.gr

Για τους ειδικούς διατροφής το αλκοόλ βρίσκονταν πάντα στην μαύρη λίστα, ώστε να μην το συμπεριλαμβάνουν σε προγράμματα διαίτης, λόγο της υψηλής περιεκτικότητάς του σε σάκχαρα.

Η νέα αυτή μελέτη δεν έρχεται να ανατρέψει τα δεδομένα, γιατί και προηγούμενες έρευνες σε πότες είχαν δείξει τα ίδια αποτελέσματα, ότι δηλαδή η μέτρια κατανάλωση κρασιού μπορεί να φέρει απώλεια βάρους.

Εκπρόσωπος της ερευνητικής ομάδας από το Πανεπιστήμιο του Ναβάρο στην Ισπανία, δήλωσε: «Η μέτρια κατανάλωση αλκοόλ, ιδιαίτερα του κρασιού, είναι πιο πιθανόν να προστατεύει από την παχυσαρκία, όμως η κατανάλωση οινοπνευματωδών ποτών σωστά συσχετίζεται με αύξηση του σωματικού βάρους».

Προηγούμενη έρευνα έδειξε ότι η κατανάλωση αλκοόλ μπορεί να οδηγήσει σε παχυσαρκία, επειδή 1g αλκοόλ περιέχει 7,1 θερμίδες.  Αλλά η ανάλυση από 31 μελέτες που δημοσιεύθηκαν μεταξύ του 1984 και του 2010, έδειξαν ότι το συμπέρασμα αυτό είναι αμφιλεγόμενο και δεν επιβεβαιώνεται.

«Είναι πιθανόν ότι οι άνθρωποι που πίνουν μεγάλες ποσότητες αλκοόλ, να έχουν αύξηση του σωματικού τους βάρους, από αυτούς που πίνουν αλκοόλ με μέτρο», υποστηρίζουν οι ισπανοί ερευνητές.  Προσθέτουν επίσης ότι είναι απαραίτητο να πραγματοποιηθούν περισσότερες έρευνες σχετικά με το ρόλο των άλλων αλκοολούχων ποτών.

Η ομάδα των ερευνητών δήλωσε ότι το αλκοόλ παρέχει θερμίδες που απορροφούνται γρήγορα από τον οργανισμό και δεν αποθηκεύονται σε λίπος και αυτή η μεταβολική διαδικασία θα μπορούσε να εξηγήσει τις διαφορές στις επιδράσεις από άλλα τρόφιμα.

ΠΗΓΗ: www.ygeiaonline.gr

Καθορίστηκαν με υπουργική απόφαση οι όροι και οι προϋποθέσεις γεωγραφικής ένδειξης για το τσίπουρο Ηπείρου.

Αναγνωρίζεται με υπουργική απόφαση η γεωγραφική ένδειξη «Ηπείρου» ή «Ηπειρώτικο» ως συμπληρωματική της επωνυμίας πώλησης του αλκοολούχου ποτού «τσίπουρο», υπό την προϋπόθεση ότι τούτο παράγεται εντός των ορίων της Περιφέρειας Ηπείρου.

Η εν λόγω γεωγραφική ένδειξη θα αναγράφεται επί της συσκευασίας πλησίον της επωνυμίας πώλησης «τσίπουρο» και με χαρακτήρες όχι μεγαλύτερου μεγέθους από τους χαρακτήρες αυτής.

Αναλυτικότερα, με την με αριθμό 30/077/3278/2011 απόφαση του αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών, που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 3211/Β/30 – 12 – 2011, προκειμένου να επιτρέπεται η χρήση της ως άνω γεωγραφικής ένδειξης πρέπει να πληρούνται οι κάτωθι προϋποθέσεις:

η διαδικασία παραγωγής, από το στάδιο της απόσταξης των στεμφύλων σταφυλής, έως την τελική παρασκευή, και η εμφιάλωση του ποτού, πραγματοποιούνται εξ ολοκλήρου σε επιχειρήσεις που έχουν τις παραγωγικές εγκαταστάσεις τους εντός των ορίων της Περιφέρειας Ηπείρου,

το απόσταγμα των στεμφύλων σταφυλής επαναποστάζεται και κατά την έξοδό του από τους άμβυκες απόσταξης πρέπει να έχει αλκοολικό τίτλο μεγαλύτερο από 50% vol και μικρότερο από 86% vol στους 20 οC,

κατά τα λοιπά ισχύουν οι γενικές προδιαγραφές του τσίπουρου, όπως αυτές προβλέπονται από τις διατάξεις της ισχύουσας ενωσιακής και εθνικής νομοθεσίας

Δεν επιτρέπεται η διάθεση στην κατανάλωση τσίπουρου με την ως άνω γεωγραφική ένδειξη, εάν δεν πληρούνται οι όροι της εν λόγω απόφασης. Επίσης, δεν επιτρέπεται η χρήση της λέξεως «Ηπείρου» ή «Ηπειρώτικο», λέξεων με τη ρίζα αυτή, καθώς και σύνθετων λέξεων που την περιέχουν, για την εμπορική επωνυμία αλκοολούχου ποτού.

ΠΗΓΗ: www.epiruspost.gr

Μια ποικιλία ευγενική και συνάμα η πιο δύσκολη ποικιλία του ελληνικού αμπελώνα .
Το Ξινόμαυρο εξακολουθεί να αποτελεί την εκλεκτότερη ερυθρή ποικιλία του βορειοελλαδικού αμπελώνα.

Τα «γλυκά» αρώματά του, που θυμίζουν φραγκοστάφυλο, κανέλα και άλλα μπαχαρικά της πολίτικης κουζίνας, τονίζονται ευχάριστα από ελαφριές νότες ελιάς και τομάτας. Ο πραγματικός, δύσκολος χαρακτήρας του εκδηλώνεται στο στόμα. Οι οινοπαραγωγοί της Νάουσας λένε ότι την στιβαρή και με πλούσια οξύτητα γεύση του, την ερωτεύεσαι έπειτα από το τρίτο «φλερτ». Μετά όμως σου δίνεται ολοκληρωτικά. Θέλει δηλαδή πρώτα να το εμπιστευτείς για να σου χαρίσει στη συνέχεια την απόλαυση.

Το μέλλον του ελληνικού κρασιού είναι οι γηγενείς ποικιλίες και ιδιαίτερα το Ξινόμαυρο, με πολύ δουλειά στα αμπέλια μπορούμε να κάνουμε καλά σταφύλια και επομένως και καλά κρασιά!
Το Ξινόμαυρο μπορεί να δώσει, υπό προϋποθέσεις, οίνους με υψηλή ποιότητα και έντονο χαρακτήρα προέλευσης.

http://www.ktimakelesidi.gr/

ΠΗΓΗ: www.ert.gr/

Οι εισαγωγές από τη Ν. Αφρική σημείωσαν εκ νέου άνοδο περίπου κατά 3%, ξεπερνώντας τους 73 χιλ. τόνους. ‘Ανοδο σημείωσαν και οι εισαγωγές από τις ΗΠΑ, την Αυστραλία, τη Χιλή και τη Νέα Ζηλανδία. Αντιθέτως, πτώση σημείωσαν οι εισαγωγές από την Αργεντινή.

Συνολικά, από την ομάδα των έξι υπερπόντιων χωρών, που αναφέρονται συχνά και ως «Νέος Κόσμος» – Neue Welt προήλθε ποσοστό 15,1% επί του συνόλου των εισαγωγών, σημειώνοντας αύξηση κατά μισή ποσοστιαία μονάδα έναντι της προηγούμενης χρονιάς.

Η ομάδα των έξι ευρωπαϊκών χωρών που κατατάσσονται την τελευταία τριετία στις 15 σημαντικότερες προμηθεύτριες της Γερμανίας (Ελλάδα, Πορτογαλία, Αυστρία, Ουγγαρία, Ρουμανία και ΠΓΔΜ) κάλυψε ποσοστό 8,4% των εισαγωγών της Γερμανίας (έναντι 9,2% το 2009 και 8,6% το 2008). ‘Ανοδο σημείωσαν οι εισαγωγές από την Πορτογαλία (+11%), την Ουγγαρία (+2,7%) και την Ελλάδα (+3,4%), ενώ αντιστρόφως σημαντική πτώση εμφάνισαν οι εισαγωγές από την ΠΓΔΜ (-22%), τη Ρουμανία (-35,5%) και την Αυστρία (-7%).

Έτσι, η Ελλάδα βρέθηκε και το 2010 στη δωδέκατη θέση μεταξύ των προμηθευτριών χωρών οίνου της Γερμανίας ενώ, με βάση τα στοιχεία της Γερμανικής Στατιστικής Υπηρεσίας, οι εισαγωγές από τη χώρα μας γίνονται κατά το μεγαλύτερο μέρος τους σε δοχεία έως 2 λίτρα. Έτσι, η χώρα μας κατατάσσεται όγδοη μεταξύ όλων των προμηθευτριών χωρών της Γερμανίας στην κατηγορία αυτή, ενώ μόλις 15η στη δασμολογική κατηγορία που αφορά τις εισαγωγές κρασιού «χύμα».

Σε ό,τι αφορά τις εισαγωγές αφρώδους οίνου, το μεγαλύτερο μερίδιο της ποσότητας προέρχεται και πάλι κατά σειράν από τις Ιταλία, Γαλλία και Ισπανία, ενώ οι εισαγωγές από τη χώρα μας κινούνται σε πολύ χαμηλά επίπεδα (18η θέση).

Σε όρους αξίας, οι εισαγωγές της Γερμανίας σημείωσαν αύξηση κατά 1% το 2010, φθάνοντας τα 2,09 δισ. ευρώ. Η αξία των εισαγωγών από τη χώρα μας αυξήθηκε στα περίπου 23,8 εκατ. ευρώ (+2,7%). Έτσι, φαίνεται ότι η πορεία των εισαγωγών από την Ελλάδα ακολουθεί την τελευταία τριετία ελαφρά ανοδική πορεία.

Η κατά κεφαλήν κατανάλωση οίνου στη Γερμανία κυμαίνεται τα τελευταία χρόνια σε επίπεδο άνω των 20 λίτρων ετησίως, ενώ η κατά κεφαλήν κατανάλωση μπίρας βρίσκεται ακόμα σε πολύ υψηλότερο επίπεδο (άνω των 100 λίτρων ετησίως), ακολουθεί ωστόσο συνεχή καθοδική πορεία.

Η παραγωγή οίνου της Γερμανίας κυμαίνεται συνήθως σε επίπεδα μεταξύ 1.100 και 1.400 εκατ. φιαλών και οι εξαγωγές οίνου της Γερμανίας αυξάνονται συνεχώς την τελευταία δεκαετία, ενώ περίπου τα 2/3 της προσφοράς οίνου στη γερμανική αγορά καλύπτονται από εισαγωγές.

Η οικιακή κατανάλωση αποτελεί το μεγαλύτερο τμήμα της κατανάλωσης οίνου στη Γερμανία. Το μερίδιο της εστίασης στην κατανάλωση οίνου φτάνει μόλις το 15% και το σημαντικότερο κανάλι διανομής οίνου για την οικιακή κατανάλωση είναι οι αλυσίδες λιανικής (discounters, supermarkets).

Στις αλυσίδες λιανικής, το 70% των πωλήσεων αφορά κρασιά με τιμές κάτω των 2 ευρώ. Το μερίδιο αγοράς των κρασιών με τιμή άνω των 5 ευρώ είναι μόλις 1,5%, ενώ στις κάβες και τους παραγωγούς το μερίδιο των κρασιών με τιμή άνω των 5 ευρώ είναι 30,5%.

Τέλος, το κόκκινο κρασί έρχεται πρώτο στις προτιμήσεις των καταναλωτών, με μερίδιο αγοράς άνω του 50%. Το 1/3 της οικιακής κατανάλωσης οίνου αφορά λευκό κρασί και το 10% ροζέ.

ΠΗΓΗ: www.express.gr

Χοιρινά Μπριζολάκια € 14,00*

Σπιτικά Κεμπάπ € 14,00*

Μοσχαρίσια Σπαλομπριζόλα € 16,00*

*Όλα στη σχάρα, συνοδευόμενα από πατάτες, ψητά λαχανικά, πίττες και τις απαραίτητες σαλτσούλες (. . .)

Ελληνική Σαλάτα –παξιμάδι, ντομάτα, κρεμμύδι, κρίταμο και φέτα-

Όλα στη σχάρα και συνοδευμένα από γαλλικές πατάτες, πίττες ψητές και «παραδοσιακή» ελληνική σΌλα στη σχάρα και συνοδευμένα από γαλλικές πατάτες, πίττες ψητές και «παραδοσιακή» ελληνική σαλάτα. Rib Eye Αργεντινής – truffle anchovy mayonnaise

Σπαλομπριζόλα – με τρεις (!) μουστάρδες

Χοιρινό Σουβλάκι- σως από μέλι και θυμάρι

Αρνίσιο Kebab – σάλτσα δεντρολίβανου

Όλα στη σχάρα και συνοδευμένα από γαλλικές πατάτες, πίττες ψητές και «παραδοσιακή» ελληνική σαλάτα.

Σπεύσατε . . .

Οινικοί πρωταγωνιστές της βραδιάς τα κρασιά του κτήματος Λυραράκη

• Μυστικός Δείπνος 2009 (Κοτσιφάλι, Μαντηλάρι, Syrah)

€18/φιάλη       €5/ποτήρι

• Syrah – Κοτσιφάλι 2008

€20/φιάλη       €6/ποτήρι

• Cabernet Sauvignon –Merlot 2007

€32/φιάλη       €8/ποτήρι

Στην τελευταία μου επίσκεψη στο Παρίσι είχα την τύχη να συναντηθώ για μία ακόμη φορά με τον Bruno Quenioux. Ο Bruno Quenioux, είναι ένας από τους σημαντικότερους καβίστες της Γαλλίας και συγγραφέας αρκετών βιβλίων σε σχέση με το κρασί. Δημιουργός και επικεφαλής επί περίπου είκοσι χρόνια της κάβας του Lafayette Gourmet στις Galleries Lafayette στο παρίσι, άνθρωπος της χρονιάς το 1995 σύμφωνα με το “Revue des vins de France” και επίσημα χρησμένος “Ιππότης της τέχνης και των γραμμάτων” είναι μόνο μερικά στοιχεία από το πλούσιο βιογραφικό του. Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε στην ιστοσελίδα του τελευταίου του project που φέρει το όνομα philovino.

Προσωπικά τον γνωρίζω από το 2006 όταν μετά από παρότρυνση του Γιώργου Ιωαννίδη εισήγαγε τον Παλιοκαλιά στα ράφια του Lafayette Gourmet. Έκτοτε τον συναντώ ανά τακτά χρονικά διαστήματα και συχνά με συμβουλεύει για οινοποιεία που αξίζει να επισκεφτώ ενώ δεν χάνουμε ποτέ την ευκαιρία να ανταλλάξουμε απόψεις πάνω στο κρασί.

Ο Bruno Quenioux είναι επίσης ένας εκ των εκπαιδευτών στο ecole des terroirs όπου δίνει μια σειρά διαλέξεων με θέμα “desaprendre à deguster” που στα ελληνικά σημαίνει: “ξε-μάθετε να δοκιμάζετε”. Ένα “αντι-σεμινάριο” γευσιγνωσίας όπου όλοι οι κανόνες ανατρέπονται και μαθαίνει κανείς να αναγνωρίζει αυτό που πραγματικά του ταιριάζει σαν γεύση και να μένει εντελώς ανεπηρέαστος από όσα λεν ή γράφουν οι υπόλοιποι και ειδικά οι “ειδικοί” του κρασιού. Η φιλοσοφία αυτής της σειράς σεμιναρίων βασίζεται στην άποψη του Bruno ότι όλοι όσοι ακολουθούν τυφλά τις προτάσεις των “ειδικών” και άμεσα ή έμμεσα επηρεάζονται, καταπιέζουν το προσωπικό τους γούστο και δεν καταφέρνουν ποτέ να αγαπήσουν πραγματικά το κρασί και την καλή γαστρονομία. Στην συνέντευξη που του πήρα μου εξηγούσε αναλυτικά τι ακριβώς είναι και πως λειτουργεί αλλά λόγω μία απροσεξίας το αρχείο χάθηκε.
Κράτησα όμως το σημαντικότερο κομμάτι αυτής της συνέντευξης. Το κομμάτι που αφορά τον Ελληνικό αμπελώνα, το Ξινόμαυρο και την Νάουσα. Ο Bruno Quenioux λατρεύει την συγκεκριμένη ποικιλία και πέρα από τον Παλιοκαλιά, έχει δουλέψει κατά καιρούς -και δουλεύει ακόμη- με αρκετά Ξινόμαυρα όπως την Ράμνιστα στις παλαιότερες σοδειές της, το Γη και Ουρανός του Θυμιόπουλου και παλαιότερα την Γουμένισσα του Αϊδαρίνη. Ο ίδιος έχει επισκεφτεί από κοντά την Νάουσα κάνοντας
μία γνωριμία με την ποικιλία στον τόπο όπου αυτή γεννήθηκε.

“Το Ξινόμαυρο από μόνο του δεν είναι τίποτα. Όπως και το Pinot Noir στην Βουργουνδία είναι επειδή βρίσκεται στην ζώνη ονομασίας προέλευσης ή τέλος πάντων σε κάποια terroir* που του ταιριάζουν και που το έχουν κάνει αυτό που είναι. Ειδάλλως, αν εξαιρέσουμε τις ποικιλίες που προσαρμόζονται οπουδήποτε και δίνουν πάντα μέτρια αποτελέσματα, μία ποικιλία όπως το Ξινόμαυρο είναι αυτό που είναι επειδή καλλιεργείται σε ένα συγκεκριμένο τόπο. Αυτό είναι το πιο σημαντικό, εκεί είναι όπου θα δείξει την αξία της και θα ξεχωρίσει σε μία γευσιγνωσία.

Νομίζω πως ανακαλύπτουμε το κρασί ή μία περιοχή όταν δοκιμάζουμε παλιά κρασιά. Όταν δοκιμάζουμε παλιά κρασιά, αυτά είναι ξεγυμνωμένα. Έχουμε βγάλει τις μάσκες, το μακιγιάζ και όλα τα υπόλοιπα και μας μένει η ουσία. Όπως και στις παλιές Σαμπάνιες, αυτοί που δεν έχουν δοκιμάσει παλιά Σαμπάνια δεν ξέρουν πως είναι μία Σαμπάνια. Πολύ αναβρασμός, επιθετικές φυσαλίδες, “μακιγιαρισμένες” με το λικέρ** κλπ. Όταν παλαιώνουν δεν υπάρχουν όλα αυτά. Έχουμε μπροστά μας το τερουάρ, την ουσία που θα μας φέρει ευφορία.

Παρομοίως, αυτό που μου συνέβη στην Νάουσα, ήταν πως δοκίμασα παλιά κρασιά έως και το 1982 (σ.σ. δοκίμασε μέχρι το 1969 αλλά πιθανότατα δεν το θυμόταν ακριβώς) που κέρδισαν την προσοχή μου. Γρήγορα είδα πως υπήρχε ένας δεσμός μεταξύ ποικιλίας και τερουάρ. Τον ίδιο αυτόν δεσμό που βρίσκουμε μεταξύ Βουργουνδίας και Pinot Noir και είναι ένας δεσμός μυθικός.

Αυτό σημαίνει πως η ποικιλία δεν έχει ποικιλιακή ουσία ούτε αρώματα να αναδείξει αν το terroir δεν ταρακουνήσει τις γεύσεις της. Είναι το τερουάρ που δονώντας τις γευστικές αυτές ουσίες θα αναπτύξει το αρωματικό φάσμα που βρίσκεται στο Ξινόμαυρο. Αν δεν υπάρξει αυτή η γη που το αναδεικνύει, είναι άδειο και δεν θα αισθανθούμε τον δεσμό αυτόν μεταξύ γης και ποικιλίας που είναι πολύ δυνατός.
Στα κρασιά που δοκίμασα δεν μπορούμε να πούμε πως είχαν φτιαχτεί με τέτοιο τρόπο ώστε να αναδεικνύονται όπως θα έπρεπε. Έλειπαν πράγματα αλλά νιώθαμε πως υπήρχε δυναμική.

Αυτό που με ενδιαφέρει όταν φτάνουμε σε ευφορία -και όχι όταν δοκιμάζουμε***- είναι πως καταλαβαίνουμε αυτό που εμπόδισε την ευφορία να έρθει. Όπως όταν βλέπουμε ένα παιδί. Κάποια παιδιά τα βλέπουμε κλεισμένα στον εαυτό τους. Σε κάποια άλλα βλέπουμε το θαύμα και ταυτόχρονα όμως βλέπουμε και όλα αυτά που τα εμποδίζουν να γίνουν αυτό που πραγματικά είναι. Αυτό είναι ένα μεγάλο κρασί. Το να φτάσεις στην ευφορία με ένα κρασί είναι όταν νιώθεις το θαύμα που κρύβει μέσα του.

Αυτό που αισθάνθηκα στο Ξινόμαυρο είναι ότι υπήρχαν πολλά που είχανε χαθεί αλλά είχε ένα τεράστιο δυναμικό. Είχε μία φινέτσα και μία αγνότητα στο δυναμικό αυτής της ποικιλίας και στο τερουάρ του, αυτό της Νάουσας, που γίνεται εύκολα κατανοητό πως υπάρχει αλλά πιστεύω πως ακόμη δεν έχει φτάσει εκεί που μπορεί. Είναι φανερό πως ακόμη το αναζητούμε και το ψάχνουμε αλλά αισθανόμαστε πως αυτή η δυναμική είναι εκεί.

Είναι μία ποικιλία που είναι γυμνή και αυτό είναι το ενδιαφέρον σε σχέση με το Μερλό ή την Syrah. Αυτές είναι ποικιλίες που δίνουν τα δικά τους ποικιλιακά χαρακτηριστικά και δεν θα αποκαλύψουν την επιρροή του τερουάρ. Και γι’ αυτό μας ενδιαφέρει το Ξινόμαυρο. Επειδή είναι από τις ποικιλίες που μπορούν να πάνε πολύ πολύ μακριά δίνοντας ευφορία μέσω αυτής της “γύμνιας”. Αν η σοφία των ανθρώπων αποδεχτεί αυτήν την γύμνια τότε θα έχουμε πολλές αποκαλύψεις. Τότε είναι που το Ξινόμαυρο θα μας οδηγήσει εκεί που θέλουμε και αυτό είναι που με ενδιαφέρει.

- Τι βλέπετε για το μέλλον της Νάουσας;

Νομίζω πως θα είναι ένας δρόμος μεγάλης λεπτότητας και μεγάλης αναζήτησης σχετικά με το πως πρέπει να οινοποιούμε το Ξινόμαυρο. Μία ποικιλία που έχει την δυνατότητα να συνδυάζει ταυτόχρονα μία τεράστια φινέτσα και μία σπάνια πικράδα. Είναι ακριβώς αυτά τα δύο προσόντα που θα πρέπει να επανενώσουμε. Θα είναι μία δουλειά αναζήτησης της φινέτσας στο τερουάρ. Του πως να κρατήσουμε υγρές της φαινόλες ή οποίες πολλές φορές μπορούν να είναι πολύ επιθετικές. Πολύ σημαντικό ρόλο παίζει και η ημερομηνία του τρύγου. Όπως και στην Βουργουνδία, φαντάζομαι πως δεν μπορούμε να πούμε πως θα είναι τρεις μέρες. Θα είναι μισή μέρα. Θα μιλήσουμε για ώρα τρύγου και όχι για μέρα τρύγου.

Παίρνω για παράδειγμα το Pinot Noir. Οδηγεί τους ανθρώπους πολύ βαθιά μέσα στον εαυτό τους. Αντίθετα με τις “φτωχές” ποικιλίες που ούτως ή άλλως θα δώσουν κάτι μέτριο ως καλό αλλά δεν θα είναι κρασιά μεγάλα, στο Ξινόμαυρο είμαστε σίγουροι ότι θα πάρουμε κάτι το πολύ μεγάλο. Αυτό σημαίνει πως δεν έχετε επιλογή. Κρασιά όπως το Ξινόμαυρο είναι κρασιά που θα οδηγούν κατευθείαν στην καρδιά των ανθρώπων, στην φινέτσα, στον στοχασμό, στην φιλοσοφία και θα προσφέρονται για μία διαρκής αναζήτηση.

- Κάποιες θετικές και αρνητικές εντυπώσεις από τις μέχρι τώρα επαφές σας με το ξινόμαυρο, την Νάουσα και τους ανθρώπους της;

Στα θετικά είναι πως ήπια υπέροχα πράγματα και είδα ένα τοπίο σχεδόν βόρειο-ευρωπαϊκό που με ενθουσίασε πραγματικά. Δεν το περίμενα, ήταν μία πραγματική έκπληξη. Άγριο με μεγάλη δύναμη κάτι που έπρεπε να το περιμένω σε σχέση με τα κρασιά που δοκίμαζα. Κάτι άλλο που είδα είναι πως υπήρχαν άνθρωποι που ψαχνόταν και πιστεύω πως θα πάνε πολύ μακριά.

Αντιθέτως, αρνητικό είδα αυτό που κάναμε στην Γαλλία το ’80: απλοποίηση. Επειδή δεν καταφέρνουμε να κάνουμε κάτι όπως πρέπει με αυτά που έχουμε, ψάχνουμε αλλού. Αυτή η απλοποίηση είναι κάτι προσβλητικό. Ίσως τα λέω πολύ απλά αλλά έτσι ακριβώς έγινε και στην Γαλλία. Είδαμε αυτήν την προσβολή της παράδοσης και δυστυχώς, έχω την εντύπωση πως η πορεία μας δεν θα φανεί χρήσιμη στους άλλους. Θα έπρεπε τα τρομακτικά λάθη που κατέστρεψαν τον Γαλλικό αμπελώνα για μία σημαντική περίοδο της ιστορίας, να φανούν χρήσιμα σε αυτούς που δεν έχουν ακόμη αυτήν την εμπειρία.

Θέλω να πω: ΜΗΝ ΚΑΝΕΤΕ ΤΑ ΙΔΙΑ ΛΑΘΗ ΜΕ ΕΜΑΣ, μην καταστρέψετε το terroir σας, μην καταστρέψετε τις υπέροχες ποικιλίες σας. Είναι οι ρίζες σας, οι ρίζες των προγόνων σας, οι μύθοι σας, μία πολύ παλιά ποικιλία, ένα πολύ παλιό τερουάρ. Υπήρξαν άνθρωποι που δούλεψαν πάνω σε αυτά, που είχαν φόβους, που είχαν σκέψεις, που φιλοσόφησαν πάνω σε αυτά. Είναι κάτι πολύ δυνατό.

Γι’ αυτό και όταν πίνουμε το Ξινόμαυρο της Νάουσας, ακόμη και όταν δεν είναι ένα κορυφαίο Ξινόμαυρο, είναι μυθικό, είναι η ιστορία των ανθρώπων. Είδα λοιπόν να καταφτάνουν τάσεις Merlot-Syrah που θα έχουν καταστροφικές επιπτώσεις για το αύριο του ελληνικού αμπελώνα. Αυτό είναι που είναι κρίμα. Είναι κρίμα γιατί δεν ελήφθησαν υπόψιν οι εμπειρίες μας.

Υπάρχουν άνθρωποι που πήγαν να δουν παραπέρα και είπαν “ο λα λα! Η Γαλλία έκανε πολλά λάθη παλαιότερα”. Πενήντα χρόνια λαθών που παραλίγο θα κατέστρεφαν ολοκληρωτικά τον γαλλικό αμπελώνα. Όλο το καταπληκτικό αμπελοοινικό ιστορικό της Γαλλίας. Ευτυχώς υπήρξε μία μερίδα παραγωγών, ένα μικρό γαλατικό χωριό που αντέδρασε για να μην γίνει η καταστροφή ολοκληρωτική.

Αυτό που είναι τρομακτικό είναι να βλέπουμε στην Νάουσα, στην Ελλάδα γενικότερα, ανθρώπους να λένε πως το χόρτο είναι πάντα καλύτερο στον κήπο του γείτονα (γαλλική έκφραση) άρα θα ψάξουμε τις ποικιλίες που έδωσαν φήμη στο Μπορντό. Αυτό θα δυσφημίσει και θα υποθηκεύσει το μέλλον της Νάουσας και του ελληνικού αμπελώνα. Γι’αυτό και πρέπει να αποφευχθεί πάση θυσία, πρέπει να το καταπολεμήσετε όσο είναι νωρίς. Θέλει σοφία. Μόνο η σοφία μπορεί να μας βοηθήσει να ξαναβρούμε τα ίχνη της ιστορίας μας.”

Το κείμενο έχει μεταφραστεί ελεύθερα. Ακόμη και έτσι όμως σε πολλά σημεία ο B.Quenioux μιλάει μεταφορικά και περιγράφει με έναν πολύ ιδιαίτερο δικό του τρόπο ο οποίος είναι δύσκολο να γίνει κατανοητός στην μετάφραση. Θα ακολουθήσει κείμενο με σχόλια και σκέψεις πάνω στην συνέντευξη όπως επίσης και μία μικρή επεξήγηση για τα σημεία που δεν γίνονται εύκολα κατανοητά.

* terroir: Το σύνολο των παραγόντων που διαμορφώνουν τα τυπικά χαρακτηριστικά ενός κρασιού: έδαφος, μικροκλίμα, ποικιλία, παραδοσιακές καλλιεργητικές πρακτικές.
** liqueur tirage και liqueur d’expedition: Πρόσθετα με βάση την ζάχαρη που χρησιμοποιούνται στην παρασκευή Σαμπάνιας. Το πρώτο είναι η “τροφή” για τις ζύμες και βοηθάει στην επαναζύμωση στην φιάλη. Το δεύτερο δίνει την γλυκή γεύση στις ημίξηρες, ημίγλυκες κλπ. Σαμπάνιες.
*** Για τον B.Quenioux το να δοκιμάσεις ένα κρασί δεν είναι μία σύντομη διαδικασία του στυλ δοκιμάζω, φτύνω πάω στο επόμενο. Κάτι τέτοιο το θεωρεί έγκλημα. Για αυτόν, δοκιμάζεις ένα κρασί μόνο δίνοντας του χρόνο να ξεδιπλώσει όλες του της αρετές και αφού πιεις ποσότητα αρκετή ωστέ έρθεις σε μία ελαφρά κατάσταση ευφορίας.

ΠΗΓΗ: http://kostisd.blogspot.com

H βράβευση της Amstel Premium Pilsener, ως «Προϊόν της χρονιάς 2012» και μάλιστα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, αποτελεί μια πολύ σημαντική διάκριση και επιβράβευση για τους ανθρώπους της Αθηναϊκής Ζυθοποιίας.

Το γεγονός ότι στον συγκεκριμένο θεσμό τα προϊόντα τίθενται υπό την κρίση των ίδιων των καταναλωτών και ότι ο κόσμος αγκάλιασε τόσο γρήγορα το νέο προϊόν, προκαλεί ιδιαίτερη υπερηφάνεια για όλη την οικογένεια της Amstel. Επιπρόσθετα, η μακροχρόνια σχέση εμπιστοσύνης με τον καταναλωτή η οποία κρύβεται πίσω από αυτή τη διάκριση, αποτελεί μια ανταμοιβή για τον κόπο και τις προσπάθειες τόσων χρόνων. Πρόκειται για μια σχέση με κοινή πορεία που γίνεται ολοένα και πιο δυνατή μέσα στο χρόνο και αντέχει για περισσότερο από τέσσερις δεκαετίες.

Για την Amstel Premium Pilsener, ο τίτλος του προϊόντος της χρονιάς αποτελεί δέσμευση και κίνητρο για μια δυναμική πορεία προς νέους στόχους. Για το λόγο αυτό, θα συνεχίσει στο μέλλον να επενδύει με συνέχεια και συνέπεια στην αυθεντικότητα και στην εξαιρετική ποιότητα, αξίες οι οποίες την καθιέρωσαν στην πρώτη θέση προτίμησης του κοινού καθώς επίσης να δημιουργεί νέες απολαυστικές στιγμές για όλους τους καταναλωτές που την τίμησαν με τη στήριξη και την εμπιστοσύνη τους.

Amstel Premium Pilsener… Η Pilsener που άξιζε την αναμονή!

Amstel Premium Pilsener:
Πρόκειται για μια νέα μοναδική μπύρα που παράγεται ακολουθώντας την ίδια αυθεντική συνταγή, όπως όταν πρωτοπαρασκευάστηκε από τους Αρχιζυθοποιούς της Amstel, και η οποία συγκεντρώνει όλη την εμπειρία της Amstel στη ζυθοποίηση από το 1870 έως σήμερα!

ΠΗΓΗ: www.beer-pedia.com