Ό,τι λάμπει δεν είναι διαμάντι….
February 22, 2012
Στην Ελλάδα υπάρχει μια μεγάλη παρεξήγηση… Οποιοδήποτε κρασί δημιουργεί φυσαλίδες στο ποτήρι μας, το ονομάζουμε Σαμπάνια. Αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο λάθος, που είναι και άδικο για το κρασί και κακό για εμάς ως καταναλωτές. Ας το πάρουμε όμως από την αρχή.. Το 17ο αιώνα ένας μοναχός ο Dom Perignon έφτιαξε κατά λάθος στην περιοχή της Καμπανίας, έναν αφρώδη οίνο. Από τότε άρχισε όλη η ιστορία με το κρασί σε αυτή την περιοχή. Σήμερα Σαμπάνια ονομάζουμε το αφρώδες κρασί που φτιάχνεται με την παραδοσιακή μέθοδο μόνο στην Καμπανία και μόνο από τις ποικιλίες pinot noir, pinot meunier και Chardonnay. Στην Ελλάδα το ονομάζουμε Αφρώδη οίνο. Στην Ιταλία ονομάζεται spumante, στην Ισπανία λέγεται Cava κ.ο.κ.
Γνωρίζοντας αυτή τη διάκριση, ως καταναλωτές, μπορούμε να διευκρινίζουμε στο εκάστοτε μαγαζί που αντί για Σαμπάνια σερβίρει ιταλικό prosecco, ότι κάτι κάνει λάθος. Δυστυχώς πολλές φορές το χρεώνουν ως σαμπάνια. Την επόμενη φορά λοιπόν που θα σας σερβίρουν Kir Royal με Asti martini ή prosecco, θα γνωρίζετε ότι αφ ενός δεν πίνετε Kir Royal, αφ ετέρου ότι κυριολεκτικά σας κοροϊδεύουν.
Αν δεν παραπονιόμαστε γι αυτά που μας σερβίρουν, δεν θα αλλάξει ποτέ η αγορά, ούτε θα αντιμετωπίσουμε ως χώρα τα προβλήματά μας.
Η επίθεση του ροζ βασιλιά. . .
February 15, 2012
Το ξινόμαυτο είναι μια από τις αγαπημένες ποικιλίες στην Ελλάδα, όχι μόνο για τον αρωματικό πλούτο που διαθέτει και πρόθυμα χαρίζει, αλλά και για τη δυνατότητά του να παλαιώσει δίνοντας πολύ καλά αποτελέσματα. Τα καλύτερα δήγματα, τα έχουμε πάρει από η βόρεια Ελλάδα, της οποίας είναι ο βασιλιάς, δίνοντας Π.Ο.Π. Νάουσα και Αμύνταιο και βρίσκεται παρέα με τη Νεγκόσκα στα Π.Ο.Π. Γουμένισσα. Από το ξινόμαυρο έχουμε λευκά κόκκινα και ροζέ κρασιά.
Προσωπικά ξεχωρίζω διάφορες ετικέτες στις οποίες δίνει τον καλύτερό του εαυτό, από διάφορα κτήματα και παραγωγούς. Σήμερα ωστόσο θα αναφερθώ σε ένα ροζέ το οποίο μου έχει κρατήσει παρέα σε πολλές στιγμές της ζωής μου. Ο λόγος για τις Ακακίες του Κυρ-Γιάννη. Ένα κρασί που χρόνο με το χρόνο βγαίνει στην αγορά όλο και πιο βελτιωμένο, αφού πια είναι χαρμάνι από διαφορετικά επεξεργασμένου μούστου.
Με χρώμα που θυμίζει τραγανό κεράσι και ανταύγειες που παραπέμπουν σε ζουμερό ρόδι, σε προκαλεί να το βάλεις στο πιο όμορφο ποτήρι σου. Στη μύτη κυμαίνεται σε αρωματική παλέτα φρέσκιας ντομάτας σε φόντο φράουλας και κυδωνιού. Αρώματα που ερεθίζουν κάθε οσφρητικό κάλυκα. Τα αρώματα της μύτης, το συνοδεύουν στο στόμα μαζί με την τραγανή δροσιά και τη χαρακτηριστική του οξύτητα που ισορροπεί έντεχνα με την αλκοόλη.
Ιδανικός συνδυασμός με πιάτα τόσο της εξωτικής όσο και της μεσογειακής κουζίνας, καθώς και με λιπαρά ψάρια, όπως ο σολωμός. Βέβαια είναι ένα κρασί που μπορεί με μεγάλη ευκολία να σταθεί μόνο του σε ποτήρι. Καλή παρέα σε τραπέζι με φίλους, αλλά και πιστός σύντροφος τις μοναχικές στιγμές που χανόμαστε στις σελίδες κάποιου βιβλίου.
Μια άλλη ματιά….
February 7, 2012
Ανοίγω τη φιάλη και αφουγκράζομαι το μικρό ποπ.. Το μαγικό υγρό ,σαν το τζίνι το λυχνάρι που περιμένει κάποιον να το ελευθερώσει, αρχίζει να αναπνέει. Το βάζω στο ποτήρι. Κρυστάλλινο ποτήρι για να αναδεικνύει το χρώμα του. Το υψώνω στο φώς για να λάμψει σαν διαμάντι .Έπειτα το φέρνω στη μύτη και προσπαθώ να ανακαλύψω τον πλούτο του. Το ανακινώ. Ξεπιάνεται μετά από τον ύπνο στο μπουκάλι και χαρίζει ακόμη μεγαλύτερο αρωματικό πλούτο. Είναι το δώρο του που το απελευθέρωσα από τη φυλακή του. Το ποτήρι ακουμπά τα χείλη μου. Μια ποσότητα μπαίνει στο στόμα μου και με γεμίζει γεύσεις και συναισθήματα. Μου δείχνει το χαρακτήρα του. Τις προσωπικές του ισορροπίες, Μου διηγιέται την ιστορία της ζωής του, από τότε που ήταν ακόμη στο αμπέλι. Δίνεται απόλυτα. Σαν ερωμένη που ζεί μόνο γι αυτό, και πράγματι ζει μόνο γι αυτό. Ήρθε η ώρα να το ανταμείψω για την πίστη του και να το αφήσω να κυλίσει μέσα μου. Να γίνει ένα με εμένα. Να μετουσιωθεί σε αίμα, σε σάρκα, σε δημιουργία. Έπειτα αφήνει Την ύστατή του ανάσα. Μακρά ή συντομότερη, μου χαρίζει τη δική του προσωπική επίγευση. Τη γλυκιά ενθύμηση της συνουσίας. Η ουσία του, ενώνεται με τη δική μου και μαζί προχωράμε στο ταξίδι αυτό της δημιουργίας. Δε γράφω εγώ αλλά όλες αυτές οι ερωμένες που μου χάρισαν κάτι από τον εαυτό τους. Κλείνω τα μάτια μου και αναπαύομαι στη γλυκιά τους αγκαλιά.
Μια επίσκεψη από το εξωτερικό…
January 31, 2012
Αν και οι καιροί είναι πολύ δύσκολοι για τη χώρα μας, γίνονται ακόμα προσπάθειες να δημιουργηθούν νέοι χώροι και μάλιστα, όχι μόνο είναι διαφορετικής φιλοσοφίας από τους άλλους, αλλά συναγωνίζονται επάξια, καλά μαγαζιά μεγάλων ευρωπαϊκών πρωτευουσών. Κίνητρο για την ανάρτησή μου αυτή ήταν ένα ολοκαίνουριο τύπου bistro, all day bar που έκανε την εμφάνισή του στο όμορφο κέντρο του Αμαρουσίου.
Την περασμένη Τετάρτη κουρασμένος από μία γεμάτη μέρα επέστρεφα στο σπίτι μου για να μελετήσω κάποιες σημειώσεις που μου είχαν δοθεί. Καθώς περνούσα από τη Σπύρου Λέκκα, είδα πως στον πρώτο όροφο του αριθμού 4 είχε φώς και μια μεγάλη ταμπέλα που έλεγε ALQUIMISTA. Χωρίς να ξέρω περί τίνος ακριβώς πρόκειται, ανέβηκα τη σκάλα και βρέθηκα σε έναν απίθανα φιλόξενο χώρο, βαμμένο με ζεστά χρώματα και διακόσμηση που θυμίζει Παρίσι.
Κάθισα σε ένα γωνιακό τραπέζι και περιεργάστηκα την κάρτα τους. Το μάτι μου αναγκαστικά έπεσε στο φαγητό και στο κρασί. Δείγμα ποιότητας και γνώσης, είναι που ξεχωρίσει τα bandy από τα cognac και τα αφρώδη από τις Σαμπάνιες. Δεν είναι πολύ πλούσιο σε ποικιλία, αλλά ξεχειλίζει από ποιότητα και ενημέρωση. Η γλυκύτατη σερβιτόρα με περιποιήθηκε με πολύ ευγενικό τρόπο και με κεράσανε και μία κίς λορέν με ανθότυρο και μανιτάρια. Τυχαία ο Chef Κος Γιάννης Σιμωτάς είχε λίγο χρόνο και μου χάρισε μια όμορφη συζήτηση. Μεταξύ άλλων, μου είπε ότι το μαγαζί είναι στημένο με πολλή αγάπη. Και ότι από την πλευρά του επιθυμεί μόνο ποιότητα. Αυτό το αποδεικνύουν τα ολόφρεσκα λαχανικά που συνόδευαν την τάρτα μου, όπως και τα φρέσκα μανιτάρια που ήταν μέσα της.
Μέσα στους οίκους Κρασιού που κοσμούν την κάρτα του Alquimista, είναι αυτός του Νίκου Λαζαρίδη και του κτήματος Άλφα. Δεν πρέπει για κανένα λόγο να παραλείψω ότι έχει από τις χαμηλότερες τιμές της Αθήνας διότι όπως και οι ιδιοκτήτες με ενημέρωσαν, ζητούμενο τους, είναι ο πελάτης, να μπορεί να πάρει και δεύτερο ποτήρι. Ανακαλύψτε λοιπόν και κάτι νέο.
Σπύρου Λέκκα 4 Μαρούσι. 2108029404
Ποιο είναι το κρασί με την μπανάνα;
January 24, 2012
Ποιο είναι το κρασί με την μπανάνα; Εκείνο το κρασί με το τριαντάφυλλο, το παίρνω κάθε Σάββατο για το τραπέζι. Αυτό το κρασί μυρίζει πολύ έντονα, μα , πόσα αρώματα του έχουν βάλει; Αυτές και άλλες εκφράσεις δημιουργούν μια πολύ λάθος εντύπωση για το κρασί. Η αλήθεια είναι ότι αν αυτές οι φήμες ήταν αληθείς, τότε το ποτό των θεών δεν θα είχε τόσους πολλούς φίλους ανά τον κόσμο.
Το κρασί από τη φύση του, είναι ένα αρωματικό προϊόν και τα αρώματά του τα έχει αποκτήσει με πολύ φυσικό τρόπο. Πιο συγκεκριμένα… Τρείς είναι οι παράγοντες που δίνουν στο κρασί τον αρωματικό του χαρακτήρα. Πρωτίστως, είναι η ποικιλία από την οποία προέρχεται. Κάθε ποικιλία έχει τα δικά της πολύ ξεχωριστά αρώματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, το μοσχάτο με τα πολύ ιδιαίτερα αρώματα του.
Δεύτερος παράγοντας, είναι η ζύμωση. Όλοι γνωρίζουμε ότι το αγαπημένο μας αυτό ποτό, είναι προϊόν ζύμωσης. Από αυτή τη διαδικασία παράγονται χημικές ουσίες. Κάποιες από αυτές είναι αρωματικές και τις βρίσκουμε στο ποτήρι μας.
Τελευταίος παράγοντας που ολοκληρώνει το μπουκέτο του κρασιού, είναι η παλαίωση. Δεν συμβαίνει πάντα, αλλά όταν συμβεί, περιμένουμε πιο ώριμα αρώματα αι ίσως πιο βανιλάτα.
Γιατί όμως τριαντάφυλλο;
Κάθε αρωματική ουσία που χαρακτηρίζει ένα λουλούδι ή φρούτο, μπορεί να βρεθεί και σε κάποιο άλλο. Για παράδειγμα, Η χημική ονομασία του αρώματος του τριαντάφυλλου, ονομάζεται τερπένιο. Αυτή η ουσία, υπάρχει σε μεγάλη συγκέντρωση, μεταξύ άλλων και στο μοσχοφίλερο. Επειδή όμως δεν θα ήταν ούτε χρηστικό, ούτε ποιητικό να λέμε ότι το κρασί μας ευωδιά τερπένια, λέμε πως θυμίζει τριαντάφυλλο.
Μετά από αυτά λοιπόν, αγαπημένε αναγνώστη, ελπίζω να καθησυχάστηκες, να επιδοθείς με ζήλο, στο υπέροχα μαγευτικό κυνήγι του αρώματος.
Το χρυσάφι του Βορρά.
January 19, 2012
Την περασμένη Δευτέρα έλαβε χώρα στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία, μια έκθεση που απέδειξε το πόσο ευλογημένα είναι τα χώματα του τόπου μας. Τα ΒορΟινά. Σε αυτή την έκθεση, οι παραγωγοί της Βορείου Ελλάδας, έδειξαν στο κοινό, τον πλούτο τους.
Εκεί δοκίμασα κρασιά από τους περισσότερους παραγωγούς και γεύτηκα όλες τις νέες ετικέτες, μερικά πειραματικά κρασιά που δεν κυκλοφορούν, όπως και την εξέλιξη των παλαιότερων ετικετών. Τα κρασιά που δοκίμασα ήταν πάρα πολλά, και συνεπώς δεν μπορώ να τα θυμάμαι όλα ένα ένα. Αποφάσισα λοιπόν να παραθέσω αυτά που μου έμειναν στο μυαλό, χωρίς να συμβουλευτώ τις σημειώσεις μου.
Θα ξεκινήσω από το νέο αστέρι του «Κυρ-Γιάννη» , την «μπλε αλεπού» blend από 6 ποικιλίες. Πολυσύνθετο και γοητευτικό. Δεν έχει να ζηλέψει πολλά από τα καλά γαλλικά κρασιά. Απέναντι το Κατώγι-Στροφιλιά με το traminer και το Βλάχικο να κλέβουν την παράσταση. Λίγο πιο πέρα, δοκίμασα τον «βιο Ελλήνων» από την vaeni. Ιδιαίτερο κρασί, αλλά για μένα συνεχίζει να μην δικαιολογεί την τιμή του. Τι να πεί κανείς για το κτήμα Alpha με τη γνωστή του ποιότητα. Μιας και είμαι καλός φίλος του γλυκού κρασιού, ξεχώρισα το γλυκό του κρασί του όψιμου τρύγου.
Η νέα ετικέτα του κτήματος Χατζηβαρύτη ακούει στο όνομα mosaic. Πολύ αρωματικό, πολύ οικονομικό και άψογη σχέση ποιότητας-τιμής. Όσοι έχουν στο νου τους την παλιά κακή ρετσίνα, πρέπει να μάθουν ότι η οινοποιία Κεχρή, Κάνει μάθημα ποιότητας με το «δάκρυ του πεύκου», το οποίο ζυμώνεται και ωριμάζει εξ ολοκλήρου σε βαρέλι. Βίβλια χώρα και γλυκό Gewurztraminer. Η αγαπημένη μου ποικιλία, σε ποιότητα Βίβλια χώρα. Δεν υπάρχουν πολλά να πεις, υπάρχουν όμως πολλά να θαυμάσεις. Θα μπορούσα να γράψω πολλά ακόμα, αλλά δε θέλω να γίνω κουραστικός.
Αυτό που οφείλω να αναφέρω είναι ότι όλα τα κρασιά ήταν πολύ ενδιαφέροντα και ότι είναι καιρός να ανακαλύψουμε τον πλούτο του τόπου μας, αλλά και να στηρίξουμε την Ελληνική οικονομία που τόσο το έχει ανάγκη.
Ο ερωτισμός του κρασιού…..
January 12, 2012
Αν έπρεπε να περιγράψω κάπως τη σχέση μου με το κρασί, θα την έλεγα μάλλον ερωτική. Γενικά είμαι φίλος του αλκοόλ, το κρασί γίνεται γλυκιά ερωμένη διαχωρίζοντας τη θέση του από οτιδήποτε άλλο. Κάθε ένα κρασί, είναι διαφορετικό από τα άλλα. Έχει δικές του ισορροπίες, δική του προσωπικότητα και κρυφά μελανά σημεία.
Κάθε φορά που γεμίσει το ποτήρι μου, το μυρίζω σα να μυρίζω ένα γυμνό κορμί. Το γεύομαι και το αφήνω να υπάρξει μέσα μου και να γίνει ένα με εμένα. Αυτό από τη μεριά του , μου δίνεται απόλυτα. Όχι πάντα με την ίδια προθυμία, αφού κατακλύζεται από εγωκεντρισμό και θέλει τη δική του ειδική μεταχείριση για να σου ανοιχτεί και να σε μαγέψει.
Αν και αιθεροβάμων, ξέρω ότι δεν είμαι ο μόνος που το αντιμετωπίζει με αντίστοιχο τρόπο. Μερικές μέρες πριν, αντίκρισα σε κάποιο ράφι βιβλιοπωλείου ένα βιβλίο με τίτλο «Ο ερωτισμός του κρασιού». Αυτό το βιβλίο με αφορούσε. Λίγες ώρες αργότερα , καθόμουν κάπου στο κέντρο και ήμουν χωμένος στις σελίδες του. Κάποιος επίσης εραστής του κρασιού περιγράφει το πώς ο οίνος υπάρχει ως πρωταγωνιστής στην ερωτική κουλτούρα των λαών, όπως αυτό είναι δοσμένο μέσα από την παγκόσμια Ιστορία και Λογοτεχνία.
Φανερή απόλαυση, κρυφή αμαρτία, ανάλαφρη αγαπητικιά ή αυστηρός Εραστής, καλός φίλος ή μέγας τιμωρός. Κάθε τι που περιστρέφεται γύρω από αυτό, γοητεύει. Όπως το κρασί, έτσι και το βιβλίο αυτό, δεν είναι επιτηδευμένα ευγενικό, έχει ασυγκράτητο και ειλικρινή λόγο και δε φοβάται να περιγράψει γλαφυρά και με τόλμη, το αιώνιο πνεύμα της φιάλης.
Δεν είναι βιβλίο που θα μπορούσα να περιγράψω με κάποιον άλλο τρόπο. Είναι από αυτά που τα νιώθεις και δεν τα λες. Από αυτά που δεν τα περιγράφεις, αλλά τα ζεις. Δεν προτείνω, αλλά προκαλώ όσους αισθάνονται την ανάγκη να τους γοητεύσει κάτι, να το προμηθευτούν και να ταξιδέψουν στον κόσμο του.
Jean-Luc Hennig , «Ο ερωτισμός του κρασιού» Εκδόσεις Κασταλία
Πολυτέλεια με 5 ευρώ…..
January 3, 2012
Το γεγονός ότι είμαστε σε οικονομική κρίση , δεν πρέπει να μας αποτρέπει από το να διασκεδάζουμε .. Κάθε άλλο . Είναι ο λόγος να προσπαθούμε να περνάμε όσο καλύτερα γίνεται , με χαμηλό όμως budget . Το πόσο καλά μπορεί μια παρέα να περάσει με λιγότερο από 5 ευρώ το διαπίστωσα πριν 2 μέρες.
Μετά από μια σειρά σχεδόν σουρεαλιστικών γεγονότων στους δρόμους της Αθήνας , αποφασίσαμε με την παρέα μου να πάμε στο σπίτι του ενός. Αφού βολευτήκαμε και βγάλαμε τα βαριά ρούχα, βάλαμε μουσική . Jazz συγκεκριμένα. Στο τραπέζι του χώρου που βρισκόμασταν ακουμπήσανε τα αγαπημένα μου κολονάτα ποτήρια του κρασιού και δεν μπορούσα να συγκρατήσω το χαμόγελό μου . Ο οικοδεσπότης και καλός μου φίλος, έφερε ένα πλαστικό μπουκάλι με ένα σκουρόχρωμο λευκό κρασί. Εκεί αγχώθηκα, γιατί δεν θα κρύψω ότι αντιμετωπίζω με σκεπτικισμό τα χύμα κρασιά , ειδικά αυτού του χρώματος.
Το κρασί μπήκε στα ποτήρια και εγώ λόγω της στιγμής και της παρέας είπα να τιμήσω το ποτό που ήταν στο ποτήρι μου. Πρώτα , σχεδόν μηχανικά πέρασε από τη μύτη μου και ξαφνικά οι αισθητήρες μου χτύπησαν κόκκινο. Ήταν γλυκό (εξού και το μελί χρώμα) ευωδιαστό κρασί από μοσχάτο , τύπου Σάμος. Το χαμόγελο επανήλθε μεγαλύτερο αυτή τη φορά. Λίγες στιγμές αργότερα στο τραπέζι προσγειώθηκε ένα πιάτο με μπλε τυρί. Δοκιμάζοντας και τα δύο, ένοιωσα τόσο όμορφα που δεν μπορώ να περιγράψω.
Συζήτησα όλη τη σκέψη μου με τους φίλους μου και ο οικοδεσπότης, με ενημέρωσε ότι το πολύ όμορφο κρασί που έπινα, του κόστισε 2μισι ευρώ περίπου από την κάβα της γειτονιάς, και το τυρί (γνωστής εταιρίας)κάτι λιγότερο από 2 ευρώ. Από αυτή τη βραδιά έμαθα πολλά πράγματα. Πόσο ψαγμένους φίλους έχω, ότι δεν σημαίνει απαραίτητα ότι το χύμα κρασί είναι κακό και ότι με την κατάλληλη παρέα μπορείς να περάσεις μαγικά . Γι αυτό ψαχουλέψτε τις γειτονικές σας κάβες , τα μεγάλα supermarket και τους φίλους σας. Το μόνο σίγουρο είναι το μοναδικό αποτέλεσμα μιας βραδιάς που θα μείνει αξέχαστη.
Ευχαριστώ για το όμορφο βράδυ….
Το πιο γλυκό Ξεκίνημα .…!
December 29, 2011
Με το πιο υπέροχο aperitif «άνοιξε» το φετινός κύκλος σεμιναρίων «wine friends» της τουριστικής σχολής le monde. Σαμπάνιες και αφρώδεις οίνοι.
Όσοι παρακολούθησαν το σεμινάριο, είχαν την ευκαιρία να μάθουν λεπτομέρειες για τον τρόπο παρασκευής της Σαμπάνιας , όπως και των αφρωδών οίνων. Κύρια εισηγήτρια του σεμιναρίου ήταν η Κα Μαρία Τζίτζη (οινολόγος ). Μαζί της ήταν η Κα Χρύσα Γιατρά (head sommelier, και καθηγήτρια της σχολής) η οποία έκανε και επίδειξη του ορθού ανοίγματος της φιάλης. Σημαντική ήταν και η συμμετοχή του Κου Πάρη Κυπαρισσίου (τεχνολόγος τροφίμων) με πολύ ενδιαφερουσες και ενημερωτικές παρεμβάσεις.
Η παρουσίαση περιελάμβανε γευστική δοκιμή από πλήθος ετικετών αφρωδών οίνων (όπως το αγαπημένο Blink) αλλά και εξαιρετικές σαμπάνιες (όπως Pierre Gimonnet και Tetinger). Φυσικά δεν τέλειωσε εδώ . Κάθε γευστική δοκιμή συνοδευόταν από μια «γλυκιά πρόταση» τον ζαχαροπλάστη Κο Νεκτάριο Βουρίκη με τη συμμετοχή και του Chef Κου Στέλιου Αποστόλου.
Όλοι έφυγαν με σημειώσεις για το σεμινάριο , όπως και τις συνταγές των εδεσμάτων , την μαύρη ποδιά του οινοχόου ,βεβαίωση παρακολούθηση και φυσικά με ένα μεγάλο χαμόγελο.
Για πληροφορίες που αφορούν τα υπόλοιπα σεμινάρια επισκεφθείτε το www.lemonde.gr
…. and may all your Christmases be white !
December 23, 2011
Επί τέλους , Χριστούγεννα. Γιορτινή ευχάριστη ατμόσφαιρα και δέντρο περιτριγυρισμένο από δώρα. Καλοστημένο όμορφο τραπέζι γεμάτο εδέσματα υψηλής γαστρονομικής αξίας. Φωτεινά χαμόγελα, ευχάριστη μουσική και ιδιαίτερη «σπιτική» ζεστασιά. Οι συνδετημόνες κάθονται και ο οικοδεσπότης σηκώνει το ποτήρι του και οι πρώτες προπόσεις διατυπώνονται. Τα ποτήρια τσουγκρίζουν και ο χαρακτηριστικός ήχος διώχνει κάθε έγνοια , μακριά καθώς το κρασί (συνήθως) ρέει άφθονο.
Μολαταύτα , μια λεπτή κλωστή χωρίζει τη διασκέδαση από το θρήνο. Κάθε χρόνο, εξ αιτίας του αλκοόλ σημειώνεται ένας μεγάλος αριθμός ατυχημάτων τις γιορτινές μέρες των Χριστουγέννων. Κάποια από αυτά δυστυχώς καταλήγουν στο χαμό ανθρώπινων ζωών. Το γεγονός που θα έπρεπε να μας ταράζει περισσότερο, είναι ότι τα ποσοστά από χρονιά σε χρονιά αυξάνονται, παρά το γεγονός ότι κάθε χρόνο εντείνονται και οι προσπάθειες αφύπνισης των καταναλωτών, κυρίως με κάποιες διαφημιστικές καμπάνιες.
Όσο και να «τραβιέται» ένα ποτηράκι πάρα πάνω αυτές τις μέρες , καλό θα ήταν να αποφευχθεί. Έτσι προστατεύουμε και τους εαυτούς μας, αλλά και τους γύρο μας, από μία όχι καλή έκβαση των χριστουγεννιάτικων εορτασμών. Προσωπικά εύχομαι ότι καλύτερο για τις γιορτές και πάνω απ όλα με υγεία και αγάπη.
Είμαι περιπατητής στον κόσμο των γεύσεων. Εξερευνητής των απολαύσεων του ουρανίσκου. Κατάγομαι από οινόφιλη οικογένεια καλοφαγάδων. Αυτό με οδήγησε στην τουριστική σχολή le monde όπου και είμαι εν ενεργεία σπουδαστής στο τμήμα της μαγειρικής αλλά και στο τμήμα της οινοχοίας. Έχω εργαστεί σε μπαρ, αλλά και σε καλό ξενοδοχείο της Ρόδου.
Αγαπημένα Tags