Μια άλλη ματιά….

Ανοίγω τη φιάλη και αφουγκράζομαι το μικρό ποπ.. Το μαγικό υγρό ,σαν το τζίνι το λυχνάρι που περιμένει κάποιον να το ελευθερώσει, αρχίζει να αναπνέει. Το βάζω στο ποτήρι. Κρυστάλλινο ποτήρι για να αναδεικνύει το χρώμα του. Το υψώνω στο φώς για να λάμψει σαν διαμάντι .Έπειτα το φέρνω στη μύτη και προσπαθώ να ανακαλύψω τον πλούτο του. Το ανακινώ. Ξεπιάνεται μετά από τον ύπνο στο μπουκάλι και χαρίζει ακόμη μεγαλύτερο αρωματικό πλούτο. Είναι το δώρο του που το απελευθέρωσα από τη φυλακή του. Το ποτήρι ακουμπά τα χείλη μου. Μια ποσότητα μπαίνει στο στόμα μου και με γεμίζει γεύσεις και συναισθήματα. Μου δείχνει το χαρακτήρα του. Τις προσωπικές του ισορροπίες, Μου διηγιέται την ιστορία της ζωής του, από τότε που ήταν ακόμη στο αμπέλι. Δίνεται απόλυτα. Σαν ερωμένη που ζεί μόνο γι αυτό, και πράγματι ζει μόνο γι αυτό. Ήρθε η ώρα να το ανταμείψω για την πίστη του και να το αφήσω να κυλίσει μέσα μου. Να γίνει ένα με εμένα. Να μετουσιωθεί σε αίμα, σε σάρκα, σε δημιουργία. Έπειτα αφήνει Την ύστατή του ανάσα. Μακρά ή συντομότερη, μου χαρίζει τη δική του προσωπική επίγευση. Τη γλυκιά ενθύμηση της συνουσίας. Η ουσία του, ενώνεται με τη δική μου και μαζί προχωράμε στο ταξίδι αυτό της δημιουργίας. Δε γράφω εγώ αλλά όλες αυτές οι ερωμένες που μου χάρισαν κάτι από τον εαυτό τους. Κλείνω τα μάτια μου και αναπαύομαι στη γλυκιά τους αγκαλιά.

Shortlink: