Ελαιόλαδο με τις Κυρίες…
January 5, 2012
Ίσως κάποιος θα θεωρούσε ότι αυτό το post δεν θα έπρεπε να έχει θέση στην κατηγορία του κρασιού αλλά σε αυτή του φαγητού, όμως αφ’ ενός το λάδι έχει περισσότερα κοινά με το πρώτο από ότι με το δεύτερο και αφ’ ετέρου η εκδήλωση περί ου ο λόγος οργανώθηκε –και μάλιστα άψογα- από τις πάντα δραστήριες Ελληνίδες του Κρασιού.
Η κατάμεστη αίθουσα της Αίγλης του Ζαππείου διόλου δεν διέφερε από μια αίθουσα γευσιγνωσίας κρασιού με πολλά ποτήρια, πτυελοδοχεία, έντυπα γευσιγνωσίας αλλά και ένα μήλο(!) σε ρόλο ψωμιού για να καθαρίζει την παλέτα κατά την διάρκεια της δοκιμής 5 λίαν ενδιαφερόντων ελαιολάδων.
Πριν την γευσιγνωσία όμως οι κυρίες Λαζαράκη και Χριστοπούλου –γευσιγνώστριες ελαιολάδου που έχουν αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής του στο μοναδικό αυτό προϊόν- αποκάλυψαν τα μυστικά του Ελαιόλαδου και μας ξενάγησαν στις ποικιλίες ελαιοκάρπων, τις περιοχές προέλευσης και τις κατηγορίες ποιότητας του.
Φυσικά η γευστική δοκιμή ήταν το κερασάκι στην τούρτα της βραδιάς, αφού τα εξαιρετικά λάδια της Γαίας προσέφεραν
Η καρδιά του Ηφαιστείου έπαψε να χτυπά…
December 16, 2011
Δεν έχουν περάσει παρά ελάχιστες ώρες από την στιγμή που πληροφορήθηκα τον πρόωρο χαμό του σπουδαιότερου Έλληνα οινοποιού. Ειρωνεία μάλιστα το γεγονός ότι ενώ ανέβασα πολλά “καθυστερούμενα” post αυτές τις ημέρες, δεν επισκέφθηκα την αρχική σελίδα του Drinking.gr στην οποία το γεγονός είχε ήδη ανακοινωθεί.
Ειρωνεία άραγε ή ένστικτο; Έτσι και αλλιώς δεν έχει σημασία, αφού ο Γιάννης Αργυρός δεν βρίσκεται πια ανάμεσά μας. Έφυγε σιωπηλά, όπως σιωπηλός ήταν πάντα.
Θυμάμαι σαν τώρα την πρώτη μου συνάντηση στο οινοποιείο του το 1999, όταν ετοίμαζα τον οδηγό Only the Best. Εγώ με το μπλοκάκι μου και όλη την ανασφάλεια του πρωτάρη να ρωτάω όλες αυτές τις ανούσιες -οινολογικού περιεχομένου- διευκρινήσεις και αυτός αγέλαστος και ανέκφραστος να απαντά με ένα κούνημα του κεφαλιού και σπανιότερα με ένα ναι ή με ένα όχι.
Στην αρχή πίστευα ότι απλά με …διερευνούσε. Ότι προσπαθούσε να ζυγίσει τι σόι κουμάσι είναι αυτό το καινούργιο φρούτο της οινοδημοσιογραφίας. Ότι έπρεπε να τον κερδίσω για να μου αποκαλύψει τα μυστικά των συγκλονιστικών κρασιών του.
Και όλα αυτά γιατί απλά δεν ήξερα ότι έτσι ήταν ο Γιάννης Αργυρός. Εσωστρεφής και λιγομίλητος. Τόσο μάλιστα, που ίσως το γεγονός αυτό να εξηγεί γιατί το μεγαλείο της δουλειάς του άργησε να αναγνωριστεί τόσο πολύ.
Στην Ελλάδα βέβαια έχουμε αμέτρητους παραγωγούς που λένε πολύ μεγάλα λόγια και φτιάχνουν πολύ λίγα κρασιά. Αυτός έλεγε πολύ λίγα λόγια και απλά έφτιαχνε πολύ μεγάλα κρασιά…
Πλέον φαντάζει στα μάτια μου μεγάλη τιμή το ότι ήμουν από τους πρώτους που πίστεψα στην μοναδικότητά του. Δεν λέω φυσικά ότι άλλοι πριν από μένα δεν τον είχαν ανακαλύψει, αλλά από την πρώτη στιγμή ήμουν από τους ανθρώπους που τον θεώρησαν τον πρώτο μεταξύ των πρώτων στην Σαντορίνη. Και βέβαια αυτό σήμαινε τον πρώτο μεταξύ των πρώτων σε ολόκληρη την Ελλάδα.
Έκτοτε βέβαια ο Γιάννης Αργυρός έχει καταξιωθεί και βραβευτεί όσο λίγοι Έλληνες σε παγκόσμιο επίπεδο. Όμως ένας τίτλος που του λείπει –και θα ήθελα πολύ να μπορούσα εγώ να του τον απονείμω- είναι αυτός του Απόλυτου Terroirist, αφού με έναν μαγικό τρόπο κατάφερε να φέρνει στα ποτήρια μας ωμά, τα σπλάχνα της Θηραϊκής γης. Βλέπετε πολλοί είναι αυτοί που συζητούν για terroir, όμως είναι αυτοί οι ίδιοι που το κρύβουν κάτω από τόνους αλκοόλης, νέου βαρελιού ή αρωματικών τεχνασμάτων.
Ακόμα και αυτοί οι ελάχιστοι που τα καταφέρνουν εξίσου καλά με αυτόν, θα χρησιμοποιήσουν “οινικά γυαλόχαρτα και αλοιφές” προκειμένου να γλυκάνουν και να γυαλίσουν τα κρασιά τους. Όμως ο Γιάννης Αργυρός κατάφερνε πάντα με έναν συγκινητικό τρόπο να μεταφέρει σε κάθε του μπουκάλι αυτούσια, αιχμηρή και σκληρή την ανελέητη μαγεία της Σαντορίνης.
Τα κρασιά του αυστηρά και τραχιά, σαν τα σκαμμένα χέρια και το ηλιοκαμένο του πρόσωπο από τις ατέλειωτες ώρες στο αμπέλι. Τα οποία ωστόσο, μετά από μια πενταετία αρχίζουν να μαλακώνουν και να δείχνουν ένα πιο γλυκό, ανθρώπινο πρόσωπο. Ακριβώς σαν και αυτό που μου έδειχνε δέκα χρόνια μετά την πρώτη μας γνωριμία, όταν δίπλα στο “ναι” και το “όχι” μου χαμογελούσε αμήχανα και με ρώταγε “για πες μου, πως σου φαίνεται”;
Σκεφτόμουνα –παρά το προχωρημένο της ώρας- να ανοίξω μια φιάλη από το συγκλονιστικό του Κτήμα. Όμως δεν χρειάζεσαι έμπνευση όταν γράφεις για τον Αργυρό· το μόνο που χρειάζεσαι είναι να καταπολεμήσεις την συγκίνηση…
Ο ειρμός αρχίζει να χάνεται οπότε μάλλον είναι ώρα να σταματήσω- άλλωστε και αυτός όπως είπαμε δεν αγαπούσε τις πολυλογίες!- αφού βέβαια ευχηθώ στους δικούς του ανθρώπους καλό κουράγιο αλλά και δύναμη για να συνεχίσουν το ανεπανάληπτο έργο του. Και αυτός να συνεχίζει να απολαμβάνει από εκεί απάνω το Βαρέλι, το Κτήμα και το Vinsanto του ρωτώντας τους Αγγέλους “για πείτε μου, πως σας φαίνεται;”
Δραμινή Έμφασις.
December 14, 2011
Νέο όνομα για την σειρά των μονοποικιλιακών κρασιών του Κτήματος Παυλίδη που συμπληρώνει την λίαν επιτυχημένη σειρά Θέμα. Η επιλογή “Έμφασις” είναι όσο καλόηχη, σοβαρή και ιδιαίτερη αρμόζει στο καταξιωμένο κτήμα της Δράμας και υποδηλώνει την έμφαση που αυτό δίνει στην ανάδειξη των ποιοτικών χαρακτηριστικών της κάθε ποικιλίας.
Έτσι και αλλιώς βέβαια το …Θέμα ποιότητα είναι βαρύνουσας σημασίας για την ικανή ομάδα που με επικεφαλή τον ταλαντούχο οινολόγο Νίκο Καρατζά δουλεύει τον αμπελώνα των 650 στρεμμάτων. Απλά τα πράγματα φθάνουν στα όριά τους στην εξαιρετικά περιορισμένης παραγωγής –περίπου 5000 φιάλες ανά ετικέτα- σειρά Έμφασις: επιστημονικό πότισμα, εξαιρετικά χαμηλές αποδόσεις, νυχτερινός τρύγος και τριπλή διαλογή είναι λίγες μόνο από τις πρακτικές που λαμβάνουν χώρα πριν τα κρασιά οινοποιηθούν και φθάσουν στα ποτήρια μας.
Πρόσφατα είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω όλα τα κρασιά της σειράς, ξεκινώντας από το εκπληκτικό Ασύρτικο. Η άποψή μου για αυτό το κρασί είναι βέβαια εκφρασμένη εδώ και λίγα χρόνια, απλά η εσοδεία του 2010 την επιβεβαίωσε. Το εν λόγω κρασί είναι η κορυφαία έκφραση της ποικιλίας σε inox οινοποίηση και μάλλον το κορυφαίο Ασύρτικο εκτός Σαντορίνης: κρυστάλλινο, ορυκτό, εξαιρετικά ισορροπημένο και μακρύ, μπολιασμένο με διακριτικές νότες σπαραγγιών και υπέροχη επίγευση, διαθέτει ευγένεια και κλάση αλλά και ιδιαίτερες ικανότητες παλαίωσης. Όποιοι μάλιστα αποφασίσουν να το καταναλώσουν άμεσα θα έχουν διαπράξει το απόλυτο οινικό αμάρτημα, αφού –όπως απέδειξε και το σαφώς πιο στρόγγυλο και εξωστρεφές πλην ακόμα νέο 2008- η πενταετία είναι ο ελάχιστος χρόνος που θα δικαιώσει την εξαιρετική δουλειά των δημιουργών του.
Από κοντά και το Chardonnay, ένα κρασί που ποτέ δεν είχε καταφέρει να με εντυπωσιάσει λόγω της έντονης αλκοόλης και του ακόμα πιο έντονου βαρελιού.
Η κρίση θέλει bubbles!
December 12, 2011
Αυτό τουλάχιστον έδειξε η επιτυχημένη έκθεση Αφρός και Φυσαλίδες που διοργάνωσε η Vinetum στις 26/11. Πλήθος εγχώριων και εισαγόμενων προτάσεων κάλυψαν όλη τη γκάμα και στυλ αφρισμού προσφέροντας συγκινήσεις σε όλους αλλά και …κέφι σε αυτούς που όπως εγώ δεν μπορούν να αντισταθούν στην κατάποση των υπέροχων “αφρών”!
Βουρ όμως για εντυπώσεις, διαπιστώσεις και προτιμήσεις.
-Οι Σαμπάνιες πάντα θα βρίσκονται σε δική τους κλάση και θα αποτελούν το highlight κάθε ανάλογης έκθεσης. Η βαριά, ώριμη και πληθωρική Piper Heidsieck Brut NV με κέρδισε για άλλη μια φορά, ιδιαίτερα ως μια ιδανική Σαμπάνια φαγητού.
Αρκετά ελαφρύτερες αλλά με περίσσια αποθέματα φινέτσας οι προτάσεις του οίκου Roederer, με την μελένια και απίστευτα μακριά Brut Millesime 2004 να κερδίζει τον δικό μου τίτλο για το κρασί της έκθεσης· και βέβαια την ακριβοθώρητη Cristal 2002 να σου κολλάει για πάντα το butterscotch στο στόμα για να σου υπενθυμίσει ποιος είναι το αφεντικό!
Εξαιρετικό ενδιαφέρον είχε από την άλλη μεριά ο πρωτοεμφανιζόμενος οίκος Bourgeois, με την βασική του λουλουδάτη Tradition Brut NV να αποτελεί εξαιρετικό πρελούντιο στην εκτενή γκάμα, διαθέτοντας μάλιστα γεύση και ισορροπίες που θα ικανοποιήσουν πολλούς. Όμως και τα βαριά χαρτιά του οίκου στάθηκαν στο ύψος των απαιτήσεων με την στρόγγυλη, πυκνή και γεμάτη ζύμες Cuvee Dernier Siecle αλλά και την εκρηκτική, δαντελένια Cuvee d’ Ecu 2000 να κόβουν την ανάσα!
Ο τίτλος της αγαπημένης μου ροζέ φυσικά και θα απονεμηθεί για χιλιοστή φορά στην Ayala Rose NV, την επιτομή της ατσαλένιας κομψότητας και της αγριότητας του κόκκινου φρούτου. Από την άλλη μεριά, η Bollinger Special Cuvee με απογοήτευσε για μια ακόμα φορά, με την σύντομη επίγευσή της. Ο James Bond μάλλον πρέπει να αλλάξει γούστα!
Ήδυσμα Δρυός Chardonnay: Δραμινό τραγούδι!
December 11, 2011
Μοναδική εμπειρία αυτή η κάθετη γευσιγνωσία που διοργάνωσε η δραστήρια Πανελλήνια ένωση των οινοχόων στο φιλόξενο –και …κάργα wine-oriented!- εστιατόριο Paradiso στο Χαλάνδρι.
Ο πρώτος λόγος ήταν το θέμα αυτό καθεαυτό: όλες –και οι 12- οι χρονιές από το Ήδυσμα Δρυός Chardonnay, γεγονός που προσδίδει μια αν μη τη άλλο συγκινησιακή αξία στην εκδήλωση. Το δεύτερο η σπανιότητα μιας τέτοιας στιγμής, ιδιαίτερα αν αναλογιστεί κανείς ότι πρόκειται για μια κάθετη λευκού κρασιού εν Ελλάδι…
Και τελευταίος αλλά φυσικά και σημαντικότερος λόγος, το εκπληκτικό επίπεδο των κρασιών.
Εντάξει, όπως και σε κάθε κάθετη κάποια κρασιά ήταν καλύτερα από κάποια άλλα –μάλιστα οι προληπτικοί δεν θα παρέβλεψαν την σαφή ανωτερότητα των ζυγών εσοδειών!- όμως η συνέπεια της ποιότητας, η σταθερότητα της φυσιογνωμίας και οι συγκινήσεις μέσα στο ποτήρι πραγματικά σε άφηναν με ανοιχτό το στόμα.
Τα Γιουβετσάκια
October 6, 2011
Ακόμα και όταν τα δύο πρώτα μέλη λείπουν από το τραγικό γαστρονομικό κουαρτέτο “Μακαρονάδα- Πίτσα- Ψάρι- Κρέας”, η συνύπαρξη και μόνο των δύο τελευταίων στην επιγραφή ή τον κατάλογο μιας ταβέρνας εγγυάται την απόλυτη καταστροφή. Αν διαφωνείτε, προσπαθήσετε να θυμηθείτε έστω και μια ταβέρνα που να σερβίρει ταυτόχρονα τις δύο αυτές κατηγορίες φαγητού και να έχετε φάει πραγματικά καλά.
Προσωπικά, μόνο το υπέροχο “χειμωνιάτικο” Μονοπώλιο –το οποίο παρεμπιπτόντως άνοιξε εδώ και λίγο καιρό- μου έρχεται στο μυαλό· και εκεί όμως τα ψαρικά μάλλον σαν guest star εμφανίζονται παρά σαν μόνιμες παρουσίες στο μενού.
Να όμως που μια εξαιρετική ταβέρνα στην Άνω Γλυφάδα έρχεται να παντρέψει τα δύο τους χωρίς κανέναν συμβιβασμό στην γεύση και το ψάξιμο της πρώτης ύλης.
Νάξος: Όλη η γεύση!
August 4, 2011
Είχα 3 χρόνια να πάω διακοπές. Και αν μάλιστα προσθέσει κανείς την αδιάφορη γαστρονομικά –πλην πανέμορφη – Ικαρία και την προσβλητικά κακή Ιθάκη (προορισμοί των τελευταίων διακοπών μου), η γαστρονομική μου μιζέρια εκτός τειχών φθάνει την πενταετία!
Μια εβδομάδα στην Νάξο ωστόσο ήταν αρκετή για να την ρεφάρει με μιας, αφού το φαγητό σε επιλεγμένα μέρη του νησιού ήταν το κερασάκι σε μια τούρτα πανέμορφων διαδρομών, εξαιρετικών παραλιών και τέλειας παρέας. Όχι βέβαια στα αναρίθμητα μαγαζιά του λιμανιού, που φάνταζαν τόσο τουριστικά και “μπαγιάτικα” όσο και οι βιτρίνες ή οι μυρωδιές τους, αλλά στα λιγοστά της ενδοχώρας που επιβεβαίωσαν για μια ακόμα φορά το ρητό μου “για να φας καλά δεν πρέπει να βλέπεις θάλασσα”.
Βέβαια τα υψηλότατα όρια αυτής της στήλης, δύο σημείο κατάφεραν να ξεπεράσουν, σημεία που πρέπει πάση θυσία να επισκεφθεί κάθε επισκέπτης του νησιού που αγαπάει το καλό φαγητό.
Γλυκανισάτο New Age!
June 29, 2011
Ομολογώ ότι το ούζο δεν είναι του γούστου μου. Και γιατί άλλωστε να είναι ένα ποτό που μυρίζει μόνο γλυκάνισο, που έχει γεύση μόνο οινοπνεύματος και που προκαλεί μόνο πονοκέφαλο την επόμενη μέρα;
Να όμως που δύο ούζα που δοκίμασα τον τελευταίο καιρό σχεδόν έχουν καταφέρει να ανατρέψουν την αρνητική άποψή μου, παρουσιάζοντας ταυτόχρονα μια σύγχρονη εικόνα ενός παραδοσιακού ποτού. Και ακριβώς αυτό το μοντέρνο πρόσωπο επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι και τα δύο τους έχουν παρουσιαστεί πολύ πρόσφατα στην αγορά, εκφράζοντας το καθένα την δική του άποψη και ξεκινώντας από διαφορετική “πηγή” το ταξίδι τους πριν εκβάλουν στην γαλακτόχρωμη λίμνη ενός ψιλόλιγνου ποτηριού.
Το πρώτο μπορεί να βασίζεται στην εμπειρία των 120 ετών της οικογένειας Ισίδωρου Αρβανίτη, αλλά φροντίζει από το μπουκάλι ακόμα να ενισχύσει τη trendy παρουσία του. Το Άδολο εγκαινιάζει την premium κατηγορία του ούζου, έχοντας σαν βάση το ήδη εξαιρετικό Πλωμάρι. Όμως η καρδιά του βρίσκεται σε έναν αιωνόβιο άμβυκα, στον οποίο η καρδιά του Πλωμαρίου αποστάζεται για 3η φορά δίνοντας “την καρδιά της καρδιάς”· ένα ούζο –προνόμιο, που μέχρι τώρα είχε την πολυτέλεια να απολαμβάνει μόνο η οικογένεια.
Ξινο …black Power!
June 12, 2011
Ακόμα και αν θέλουμε να ξεχάσουμε την μαγεία αλλά και τις δυνατότητες παλαίωσης του ξινόμαυρου, η Μπουτάρης Οινοποιητική φροντίζει να μας φρεσκάρει την μνήμη ανασύροντας πολύτιμες και σπανιότατες φιάλες από το μοναδικό οινικό θησαυροφυλάκιο της Στενήμαχου.
Αν και πριν από μια πενταετία είχα την τύχη να δοκιμάσω εκεί κάποιους παλαιωμένους θησαυρούς -αλλά και κατ’ ιδίαν κάποιους άλλους- η εμπειρία αυτής της κάθετης γευσιγνωσίας δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα. Μάλιστα και για την ίδια την οινοποιία -που από το 1879 κινεί όσο καμία άλλη τα νήματα του ξινόμαυρου- μια τέτοια δοκιμή είναι ένα γεγονός που λαμβάνει χώρα περίπου μια φορά την δεκαετία, τουλάχιστον έξω από τα πλαίσια των ιδιωτικών δοκιμών των ανθρώπων της εντός οινοποιείου.
Έτσι 14 διαφορετικά κρασιά από 10 χρονιές –ανάμεσά τους και 2 πειραματικές single vineyard εμφιαλώσεις- για μια ακόμα φορά κατέστησαν σαφές ποια είναι η σπουδαιότερη ερυθρή ποικιλία της χώρας. Και βέβαια μπορεί κάποια από τα κρασιά που δοκιμάστηκαν να είχαν χάσει την άνιση μάχη με το χρόνο, εν τούτοις η αντοχή της ποικιλίας αποδείχθηκε περίτρανα.
Το εντυπωσιακότερο όμως είναι ότι αυτή παρουσιάστηκε όχι μέσα από κάποια ειδικά κρασιά εξαιρετικά περιορισμένης παραγωγής, αλλά από σχεδόν “καθημερινά” κρασιά που κυκλοφορούν σε εκατοντάδες χιλιάδες φιάλες. Η Νάουσα, το Επιλεγμένο Ξινόμαυρο, ακόμα και το Grande Reserve δεν είναι τα niche κρασιά των εκατοντάδων euro που κανείς αποκτά μόνο μέσα από λίστες προτεραιότητας και φημισμένες οινικές δημοπρασίες αλλά κρασιά που μπορεί να απλώσει το χέρι του και να τα αφαιρέσει από το ράφι ενός super market! Ή για να το θέσουμε και διαφορετικά, πόσα είναι τα κρασιά στον κόσμο που ενώ κοστίζουν κάτω από 10 euro μπορούν να παλαιώσουν για μια δεκαπενταετία;
Μην πυροβολείτε τον πιανίστα!
May 22, 2011
Η πρώτη μου ευκαιρία να δοκιμάσω σπουδαία Ελληνικά ερυθρά κόντρα σε εξαιρετικά κρασιά από όλο τον κόσμο ήταν πριν από 5 περίπου χρόνια. Τότε, σαν μέλος της γευσιγνωστικής ομάδας του περιοδικού Εύζην συμμετείχα σε μια τυφλή δοκιμή που περιελάμβανε μεγάλο αριθμό κρασιών από διαφορετικές ποικιλίες και χρονιές.
Παρόλο που δύσκολα κανείς μπορούσε να βγάλει αντικειμενικά συμπεράσματα λόγω της ανομοιογένειας των δειγμάτων, είχα επισημάνει στο κείμενο που συνόδευε την δοκιμή τη βασική μου διαπίστωση: ενώ τα Ελληνικά κρασιά μπορούσαν να συναγωνιστούν ή και να ξεπεράσουν τους αντιπάλους τους στα θέματα της φινέτσας και της συμπύκνωσης, υπολείπονταν αρκετά στο ζήτημα της ποιότητας των τανινών, όντας πολύ τραχιά και στεγνά.
Πέντε χρόνια μετά, μαζί με 15 ακόμα οινόφιλους –όλοι τους με πολλές παραστάσεις από τον παγκόσμιο αμπελώνα- είχα άλλη μια ευκαιρία για μια ανάλογη κόντρα, μάλιστα αυτή τη φορά με τον εαυτό μου στον ρόλο του διοργανωτή. Μόλις 8 κρασιά διασταύρωσαν τα ξίφη τους, ωστόσο τα μεγέθη ήταν τώρα πολύ πιο συγκρίσιμα.
Αν και απόφοιτος του Οικονομικού τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών, το 1999 ο Σίμος Γεωργόπουλος προτίμησε ένα καλό κρασί από μια καλή μετοχή. Έτσι αφοσιώθηκε στην καλή ζωή αρθρογραφώντας σε έντυπα όπως το Gourmet (more…)
Αγαπημένα Tags