Παλαιωμένα λευκά, όλα τα λεφτά!
Η αμάθεια λέει ότι τα λευκά κρασιά δεν παλαιώνουν· η ημιμάθεια ότι τα Ελληνικά λευκά δεν παλαιώνουν· και η πράξη ότι τα καλά Ελληνικά λευκά όχι μόνο παλαιώνουν αλλά είναι και υπέροχα!
Τουλάχιστον για αυτό με έπεισαν κάποιες πρόσφατες, μαζεμένες δοκιμές εξαιρετικών Ελληνικών λευκών. Και επιπρόσθετα αυτές δεν αφορούσαν μόνο βαρελάτες εκδοχές αλλά και αρκετά κρασιά δεξαμενής. Καθόλου περίεργο αν αναλογιστεί κανείς ότι κάποιοι από τους βασιλιάδες της λευκής παλαίωσης όπως τα γερμανικά rielsing, τα κρασιά του Chablis αλλά και τα Αυστραλέζικα Semillon, συνήθως δεν ακουμπούν ποτέ τη δούγα ενός βαρελιού.
Έτσι ένα πυκνό, γεμάτο φρούτο λευκό ακόμα και αν είναι από την καυτή κλιματολογικά Ελλάδα μπορεί να δώσει συγκινήσεις που δεν φαντάζεστε: αρωματική ένταση αντί για άχαρη κλεισούρα, πολυδιάστατο (γεμάτο με νότες ξηρών καρπών, μελιού και ώριμων φρούτων) μπουκέτο αντί για μονοδιάστατο “φρουτάκι”, ολοκληρωμένη γευστική παρουσία αντί για ξεκάρφωτη οξύτητα.
Όλα τα παραπάνω ζητούν από σας μόνο δύο πράγματα: να φροντίσετε ώστε οι φιάλες να έχουν φτάσει από το οινοποιεία στο κλιματιζόμενο κελάρι σας με την ελάχιστη δυνατή ταλαιπωρία (ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες) και να θυσιάσετε για αυτά πολλές από τις θέσεις των ερυθρών σας. Πιστέψτε με, θα σας το ανταποδώσουν διπλά!!
Οινοφόρος, Ασπρολίθι 2007: Ναι, του 2007· και μάλιστα το γεμάτο mineral αρώματα και νεύρο αριστούργημα είναι ακόμα νεότατο! Μια αποστομωτική απάντηση σε αυτούς που σνομπάρουν τέτοια φοβερά κρασιά για χάρη κάθε αποτυχημένου, νεοεμφανιζόμενου “διαμαντιού”. +3χρόνια (3,5/5)
Κτήμα Γεροβασιλείου, Λευκό 2005: Ναι, αυτό που συνήθως κάποιοι δεν καταδέχονται να πιούν ούτε την επόμενη χρονιά! Εκρηκτικό και υπέροχο ακόμα και μέχρι το 2012! (3/5).
Κτήμα Κατσαρού, Chardonnay 2004: Κομψό, αριστοκρατικό, με υπέροχα ενσωματωμένο βαρέλι και φίνα ορυκτά και ξηροκαρπάτα αρώματα. Εκπληκτικό! + 5 χρόνια (4/5).
Κτήμα Αργυρού, Σαντορίνη Βαρέλι 2005: Ένα συγκλονιστικό δείγμα του ασύρτικου, αδιαμφισβήτητο πρωταγωνιστή της Ελληνικής παλαίωσης. Ένας mineral, καπνιστός δυναμίτης που ακόμα δεν έχει αρχίσει ούτε να …μπουσουλάει! + 10 χρόνια (4,5/5)
Μπουτάρη, Malvasia di Candia 2003: Το πειραματικό αυτό κρασί από τον Κρητικό αμπελώνα της εταιρίας στο Σκαλάνι είναι στην κορύφωσή του προσφέροντας ένα άρωμα-βόμβα που πλημμυρίζει το δωμάτιο με δυόσμο και μια βαθιά ώριμη αλλά ουδόλως κουρασμένη γεύση. (3/5)
Κτήμα Κώστα Λαζαρίδη, Chateau Julia Semillon 2005: Γλυκά λουλούδια, μέλι και κομπόστα αχλαδιού προϊδεάζουν για μια αφόρητη γλύκα, όμως αντ’ αυτού κάθε γουλιά αποκαλύπτει μια υπέροχα νευρική λιπαρότητα. +2 χρόνια. (3,5/5)
4 Responses to Παλαιωμένα λευκά, όλα τα λεφτά!
Leave a Reply
Σχετικά με εμένα
Αν και απόφοιτος του Οικονομικού τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών, το 1999 ο Σίμος Γεωργόπουλος προτίμησε ένα καλό κρασί από μια καλή μετοχή. Έτσι αφοσιώθηκε στην καλή ζωή αρθρογραφώντας σε έντυπα όπως το Gourmet της Ελευθεροτυπίας, το Status, το Ευ Ζην, διδάσκοντας οινοχοία στη σχολή Le Monde, κυκλοφορώντας βιβλία όπως το “Ένα ποτήρι γεμάτο Ελλάδα” και συμβουλεύοντας εστιατόρια όπως την Σπονδή.
Ακόμα και όταν δεν φορά κόκκινη μπλούζα, η σκληρή του πένα τον έχει κάνει αγαπημένη ενασχόληση των Ελληνικών οινοπαραγωγικων ταύρων!
Καλή αρχή Σίμο, περιμένουμε σύντομα κι άλλες ενδιαφέρουσες οινικές πληροφορίες.
Συμφωνώ απόλυτα για την γευστική απόλαυση που προσφέρουν τα λευκά των οποίων είμαι ενθερμη οπαδός αλλά αναρωτιέμαι που θα μπορούσε κανείς να βρεί τα προτεινόμενα και πως είναι δυνατόν να φροντίσουμε “ώστε οι φιάλες να έχουν φτάσει από το οινοποιεία στο κλιματιζόμενο κελάρι σας με την ελάχιστη δυνατή ταλαιπωρία (ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες) ” ?????
όταν ακόμα και τα φρέσκα πολλές φορές καταλήγουν στο τραπέζι μας πολύ κακομεταχειρισμένα !
τα μόνα που κανείς μπορεί να κάνει είναι τα εξής:
1. Αγορά από τον ίδιο στο οινοποιείο (εκεί έτσι και αλιιώς έχει περισσότερες πιθανότητες να βρει λευκά παλαιωμένα).
2. Αποφυγή προμήθειας κρασιών τους “καυτούς” μήνες (Ιούνιο- Αύγουστο).
3. Όσο το δυνατόν γρηγορότερη έλευση στο σπίτι.
4. Προσευχή! Η απόκτηση και κατανάλωση παλαιωμένων κρασιών (ανεξαρτήτως χρώματος) πάντα ενέχει ένα ρίσκο. Άλλωστε όλες οι έντονες συγκινήσεις στη ζωή δεν είναι αποτέλεσμα ενός ρίσκου;
Μα φυσικα και πινονται τα κρασια.Αυτες τις μπουρδες οτι το λευκο κρασι πινετε μονο στην χρονια του το βγαλαν οι οινοποιοι που ξεπουλουσαν τις παραγωγες τους και βγαζαν την επομενη χρονια γρηγορα.Τωρα που σφυξαν τα πραγματα νομιζω πως θα αναθεωρησουν τις αποψεις τους.Ολα αυτα βεβαια με την προηποθεση οτι εχει φυλαχθει υπο καλες συνθηκες.Και βεβαια συμφωνω με το νουμερο 4 του admin.
Συμφωνώ και συμπληρώνω: όχι μόνο οι παραγωγοί αλλά και όλοι αυτοί που παλαιώτερα έπιναν Αμέθυστο και τώρα Κτήμα Βιβλία Χώρα Λευκό!