Ιστορίες για καγκουρό!
Γλυκερά, αλκοολικά και με έντονο αυτό το μισητό γλιτζένιο, βουτυράτο τελείωμα που προσφέρει το υπερβολικό βαρέλι, τα αυστραλέζικα chardonnay αποτελούσαν ανέκαθεν τον ιδανικό στόχο για να παίζω βελάκια.
Όμως όχι πια, αφού η επιλογή αμπελοτοπιών με κρύο κλίμα, ο δραστικός περιορισμός της χρήσης του βαρελιού και η αποφυγή της μηλογαλακτικής ζύμωσης έχουν κάνει τα εν λόγω κρασιά άκρως ενδιαφέροντα, ιδιαίτερα αν κανείς τα αφήσει για μερικά χρόνια στο κελάρι του.
Βέβαια τα παραπάνω εξακολουθούν να μην μπορεί να απαντήσουν στο ερώτημα γιατί το chardonnay έχει πάρει τα σκήπτρα από τις άλλες δύο σπουδαίες ποικιλίες του νησιού, το reisling και το semillon. Ορυκτά, αριστοκρατικά και με εξαιρετικές δυνατότητες παλαίωσης και τα δύο, διαθέτουν το μεν riesling την χαρακτηριστική πετρόλ λεπτότητα το δε semillon την αυστηρή δύναμη ενός ύψιστου ασύρτικου.
Δοκιμάστε τα παρακάτω και αποφασίστε μόνοι σας, εγώ πάντως ψηφίζω semillon και ξερό ψωμί!!
Shaw & Smith, M3 Chardonnay 2008: Κομψό και φίνο παρόλη τη νεότητά του το εξαιρετικό αυτό δείγμα από τα ορεινά της Αδελαϊδας πείθει… ακόμα και μένα! +5χρόνια. (4/5). Οινόκοσμος, 210 9212205.
Pewsey Vale, Riesling The Contours 2003: Παρά το 7 του χρόνια το αριστοκρατικό αυτό κρασί από την κρύα Eden Valley μόλις έχει αρχίσει να ζαχαρώνει και να στρογγυλεύει, υπόσχοντας ένα λαμπρό μέλλον. +10 χρόνια (4,5/5). 210 9887341.
Tyrrell’s, Vat 1 Semillon 1998: Δεν ξέρω αν αυτό είναι το καλύτερο λευκό του κόσμου, σίγουρα όμως είναι ένα από τα καλύτερα! Ένα αριστούργημα 10,5 αλκοολικών βαθμών από τη Hunter Valley. +15 χρόνια (5/5) Οινόκοσμος, 210 9212205.
2 Responses to Ιστορίες για καγκουρό!
Leave a Reply
Σχετικά με εμένα
Αν και απόφοιτος του Οικονομικού τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών, το 1999 ο Σίμος Γεωργόπουλος προτίμησε ένα καλό κρασί από μια καλή μετοχή. Έτσι αφοσιώθηκε στην καλή ζωή αρθρογραφώντας σε έντυπα όπως το Gourmet της Ελευθεροτυπίας, το Status, το Ευ Ζην, διδάσκοντας οινοχοία στη σχολή Le Monde, κυκλοφορώντας βιβλία όπως το “Ένα ποτήρι γεμάτο Ελλάδα” και συμβουλεύοντας εστιατόρια όπως την Σπονδή.
Ακόμα και όταν δεν φορά κόκκινη μπλούζα, η σκληρή του πένα τον έχει κάνει αγαπημένη ενασχόληση των Ελληνικών οινοπαραγωγικων ταύρων!
Ναι, τη θυμάμαι πολύ καλά αυτή τη δοκιμή. Χαίρομαι ιδιαίτερα που οδήγησε στην άρση μιάς παρεξήγησης εις βάρος του Shaw & Smith M3 Chardonnay. Όσο για το ερώτημα γιατί το Chardonnay έχει πάρει τα σκήπτρα από τις 2 άλλες ποικιλίες, η απάντηση είναι ότι μάλλον για εμπορικούς λόγους, αφού είναι πιο γνωστή και οικεία στο ευρύ κοινό ως ποικιλία και επιπλέον παράγει εν γένει ακριβότερα κρασιά :παράβαλε λ.χ. τιμές Αλσατικών ή Γερμανικών riesling με ανάλογου ποιοτικού επιπέδου Βουργουνδίες…ή για να έρθουμε στα καθ’ ημάς, ας θυμηθούμε (με φρίκη και αγανάκτηση) ότι κάποια made in nowhere Ελληνικά Chardonnay χτυπάνε υψηλότερες τιμές και από τις καλύτερες Σαντορίνες. Αυτά και εις άλλες δοκιμές με υγεία.
Αγαπητέ Γιάννη,
ευχαριστώ για το σχόλιό σου, αν και δεν υπήρξε καμία παρεξήγηση γύρω από το Shaw. Απλά οι απόψεις μου πάνω σε αυτό που όλοι αγαπάμε βασίζονται μόνο σε πράγματα (δηλαδή φιάλες) που έχω δοκιμάσει. Έτσι η πρώτη φιάλη αυτού του κρασιού με οδήγησε σε άλλα συμπεράσματα από ότι η δεύτερη. Μπορεί οι επόμενες 100 να μοιάζουν την 1η ή την 2η. Το κρασί είναι κάτι ζωντανό και ποτέ κανείς δεν ξέρει τι θα του προκείψει στο ποτήρι του. Για αυτό και πιστεύω ότι η σπουδαιότερη ρήση που έχει γραφτεί γύρω από το κρασί είναι αυτή: Δεν υπάρχουν μεγάλα κρασιά αλλά μεγάλες φιάλες κρασιών. Όταν λοιπόν βρισκόμαστε μπροστά σε μια τέτοια, απλά ας απολαύσουμε τη μοναδική στιγμή!!