Οι γυναίκες δεν πέφτουν πλέον με ροζέ!
Γοητεύουν με το ανεπανάληπτο χρώμα. Παραδίδουν μαθήματα λεπτότητας με το λουλουδένιο τους άρωμα. Συναρπάζουν με την μοναδική γεύση που συνδυάζει τη φινέτσα ενός λευκού και τη δύναμη ενός κόκκινου.
Δεν κρύβω ότι τα ροζέ κρασιά είναι από τα αγαπημένα μου. Ούτε και ντρέπομαι να το πω, παρόλο που η απαξίωση είναι συνήθως αυτή που εισπράττουν στους κύκλους των μυημένων και των επαϊόντων του κρασιού. Μάλιστα σχεδόν πάντα αποτελούν την επιλογή μου προκειμένου να συνοδεύσουν ένα γεύμα ή δείπνο, εφόσον βέβαια βρω κάποιο αξιόλογο και κατάλληλο ροζέ στην λίστα του εστιατορίου.
Εύκολο το πρώτο, αφού πολλά αξιόλογα ροζέ παράγονται από τους Έλληνες παραγωγούς, ιδιαίτερα δύσκολο το δεύτερο αφού η φιλοσοφία γύρω από την παραγωγή αυτών των κρασιών στηρίζεται σε λάθος αρχές.
Και η βασικότερη λάθος αρχή είναι το άρωμα! Όλοι οι παραγωγοί προσπαθούν να φτιάξουν τα ροζέ κρασιά τους όσο πιο αρωματικά γίνεται, πιστεύοντας ότι έτσι θα τα κάνουν πιο ελκυστικά στις γυναίκες. Ίσως μάλιστα να φαντάζονται τους εαυτούς τους σε κάποιο νησιώτικο μπαλκονάκι με θέα την καταγάλανη θάλασσα, να έχουν ρίξει με ένα ποτηράκι από το ροζέ τους ακόμα και τις πλέον δύσκολες καλλονές.
Ξυπνήστε πατριώτες! Έχει περάσει πλέον ο καιρός που οι γυναίκες πέφτουν με ένα ροζέ κρασί! Χρειάζεται μεζονέτα στην Κηφισιά, Porshe (κατά προτίμηση Cayenne που έχει χώρο και για τα μέλλοντα κουτσούβελα), σκάφος και τουλάχιστον 6ψήφιο τραπεζικό λογαριασμό. Ακόμα και αν πετύχετε κάποια κακομοίρα που να έχει μείνει στα 80′s θα προτιμήσει μια σαμπάνια ή ένα Moscato d’ Asti (που επιπροσθέτως είναι και πιο αποτελεσματικό) από ένα αρωματικό ροζέ.
Συνεπώς αυτό και αναποτελεσματικό είναι και λόγω του αρώματος του αντιμετωπίζει δυσκολίες στον βασικό λόγο της ύπαρξής του, δηλαδή το ταίριασμά του με πλήθος διαφορετικών πιάτων. Γιατί πως μπορεί το τριαντάφυλλο και η τσιχλόφουσκα (συνηθισμένα αρώματα ροζέ κρασιών) να ταιριάξουν με το γαύρο και το παϊδάκι; Και για να κάνουμε τα πράγματα χειρότερα, η παρατεταμένη επαφή της φλούδας με το μούστο προκειμένου να πάρουμε πολλά αρώματα και βάφει υπερβολικά το κρασί και του προσδίδει την στυφάδα των τανινών.
Αποτέλεσμα; Ένα κοκκινέλι με έντονο άρωμα και στυφή γεύση, κρασί που στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να ταιριάξει μόνο με κάποια κρέατα. Εμ σε μια τέτοια περίπτωση γιατί να μην επιλέξουμε ένα κόκκινο, να το ευχαριστηθούμε κιόλας;
Συνεπώς ο μόνος δρόμος για το ροζέ των ονείρων, τουλάχιστον των δικών μου, είναι οι πολύ μικρές εκχυλίσεις. Έτσι το κρασί θα διατηρήσει το υπέροχο τριανταφυλλί χρώμα, το άρωμα θα είναι πολύ χαμηλής έντασης και έτσι δεν θα κοντράρονται με αυτά των πιάτων ενώ παράλληλα η απουσία τανινών θα επιτρέψει το ταίριασμα με ψάρια και θαλασσινά. Το μόνο που μένει είναι η επιλογή μιας ποικιλίας με υψηλή οξύτητα και έτοιμο το κρασί που μπορεί να πάει με οτιδήποτε υπάρχει πάνω σε ένα Ελληνικό τραπέζι. Τι και αν δοκιμάζουμε τελείως ετερόκλιτα πιάτα; Τι και αν οι μισοί τρώνε κρέας ενώ οι υπόλοιποι ψάρι; Ένα τέτοιο ροζέ είναι η απόλυτη λύση!
Την παραπάνω προσέγγιση μπορεί κανείς να την γνωρίσει και να την απολαύσει στα περίφημα ροζέ της Προβηγκίας, τα σπουδαία αυτά κρασιά της Νότιας Γαλλίας που μάλιστα πολλές φορές παράγονται χωρίς καθόλου εκχύλιση (και συνεπώς διαθέτουν μόνο τον χρωματισμό που επιτρέπει η πίεση των ερυθρών σταφυλιών). Μέχρι να δούμε αυτή τη φιλοσοφία και στην Ελληνική οινοπαραγωγή, αξίζει να δοκιμάσετε τα παρακάτω ροζέ που την προσεγγίζουν περισσότερο από άλλα, μαζί με κάποιες αγάπες που παρόλο που απέχουν από το Προβηγκιανό πρότυπο θα φέρουν χαρά και ευχαρίστηση σε κάθε τραπέζι!
Τέχνη οίνου, Τέχνη Αλυπίας Ροζέ: Ίσως το σταθερότερο και διαχρονικά καλύτερο ροζέ της χώρας, το Δραμινό αυτό χαρμάνι πολλών ποικιλιών (όπου πάντως τα όξινα Sangiovese και Nebbiolo κάνουν έντονη την παρουσία τους) προσφέρει ακριβοδίκαιες δόσεις φρεσκάδας και πλούτου.
2 Φίλοι, Ροζέ: Ξινόμαυρο και Μοσχόμαυρο συνδυάζονται για να δώσουν σε αυτό το χαρμάνι άρωμα και ατελείωτα…γκάζια χωρίς ωστόσο αυτό να αποβεί σε βάρος της αποτελεσματικότητάς του στο τραπέζι. Ο επικρατέστερος μνηστήρας για το θρόνο των Ελληνικών ροζέ.
Κτήμα Μερκούρη, Λαμπαδίας: Μπορεί από χρονιά σε χρονιά να παρουσιάζεται ασταθές ως προς το χρώμα και το χαρακτήρα, στα καλύτερά του όμως (όπως πχ στις εσοδείες 2007 και 2008) το υπέροχο αυτό ροζέ προσεγγίζει όσο κανένα τα ξαδελφάκια του της Προβηγκίας, επιβεβαιώνοντας παράλληλα τη δαιμονιώδη φόρμα στην οποία βρίσκεται ο παραγωγός του εδώ και μια …δεκαετία!
Κτήμα Ανέστη Μπαμπατζιμόπουλου, Ξινόμαυρο Ροζέ: Το διάφανο μπουκάλι αυτού του βορειοελλαδίτικου ξινόμαυρου θα σας αποκαλύψει το χαρακτήρα του, που και σε αυτή την περίπτωση διαφέρει αρκετά από χρονιά σε χρονιά. Όχι όμως και η ποιότητα του που το τοποθετεί ανάμεσα στα κορυφαία της χώρας, κάνοντας πάντα την κατανάλωσή του μια ευχάριστη εμπειρία.
Γαία Οινοποιητική, 14/ 18: Πίσω από την πανέξυπνη ονομασία του (που υποδηλώνει τις ώρες εκχύλισής του) το 14/18 μας προσφέρει το πλέον σταθερό Ελληνικό ροζέ, που κερδίζει ακόμα και τον πλέον δύστροπο με την αμεσότητα, τη δροσιά, την ισορροπία αλλά και την τιμή του.
Domaine Huchard, Cotes de Provence: Ένας οικονομικός τρόπος να εξοικειωθείτε με τα ροζέ της Προβηγκίας, μια τέλεια επιλογή για ένα τραπέζι στο οποίο υπάρχουν τα …πάντα! Ελαφρύ, λεπτό και δροσερό, το απόλυτα καλοκαιρινό αυτό ροζέ φέρνει άρωμα και γεύση Καννών στο ποτήρι σας. (Γένκα, 210 5278510)
Chateau d’ Esclans, Chateau d’ Esclans “Les Clans: Από τον σπουδαιότερο ίσως παραγωγό ροζέ κρασιών του πλανήτη δύο ύψιστες δημιουργίες από σταφύλια 60χρονων αμπελιών, μερικώς οινοποιημένες σε βαρέλι. Ίσως τα Προβηγκιανά αυτά διαμάντια να φαντάζουν εξωφρενικά ακριβά, αρκεί ωστόσο μια γουλιά για να συνειδητοποιήσει κανείς ότι μια τέτοια ποιότητα δεν μπορεί ποτέ να είναι ακριβή! (Name, 210 9943845)
5 Responses to Οι γυναίκες δεν πέφτουν πλέον με ροζέ!
Leave a Reply
Σχετικά με εμένα
Αν και απόφοιτος του Οικονομικού τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών, το 1999 ο Σίμος Γεωργόπουλος προτίμησε ένα καλό κρασί από μια καλή μετοχή. Έτσι αφοσιώθηκε στην καλή ζωή αρθρογραφώντας σε έντυπα όπως το Gourmet της Ελευθεροτυπίας, το Status, το Ευ Ζην, διδάσκοντας οινοχοία στη σχολή Le Monde, κυκλοφορώντας βιβλία όπως το “Ένα ποτήρι γεμάτο Ελλάδα” και συμβουλεύοντας εστιατόρια όπως την Σπονδή.
Ακόμα και όταν δεν φορά κόκκινη μπλούζα, η σκληρή του πένα τον έχει κάνει αγαπημένη ενασχόληση των Ελληνικών οινοπαραγωγικων ταύρων!
Kalispera Simo,
Sta alla krasia pou den exeis thlefwno, pou ta vriskoume?
Kalo 8a htan na exoume kai times dipla gia na doume ti mas pairnei na agorasoume.
Πέτρο καλησπέρα και συγνώμη για το καθυστερημένο της απάντησης.
Όπως θα πρόσεξες αποφεύγω τα τηλέφωνα στα Ελληνικά κρασιά, των οποίων έτσι και αλλιώς το καθεστώς διανομής τους αλλάζει από μέρα σε μέρα.
Άλλωστε αν τα αναζητήσεις ή τα παραγγείλεις σε μια κάβα δεν θα έχεις πρόβλημα. Όσο για τις τιμές, τις αποφεύγω γιατί έχω βαρεθεί να μαλώνω με τον κάθε καβίστα που με βρίζει γιατί συνήθως πουλάει ακριβότερα από τις τιμές που βάζω. Άλλωστε ένα ολιγόλεπτο ψάξιμο στο internet θα σου δώσουν μια τάξη μεγέθους. Αν παρόλα αυτά έχεις πρόβλημα με κάποιο κρασί που σε ενδιαφέρει, μην διστάσεις να επικοινωνήσεις μαζί μου (αρκεί να μην το βιάζεσαι!!).
Περνώντας στην εποχή των προζυμωτικών εκχυλίσεων, οι οποίες μπήκαν και στην ερυθρά οινοποίηση, οι οινοποιοί, κάνουν κρυοεκχύλιση και μετά αφαίμαξη για για το ροζέ, ώστε να συνεχίσουν τα υπόλοιπα στέμφυλα στην ερυθρή οινοποίηση μέσα στη δεξαμενή! Από μόνο του αυτό δίνει τα παραπάνω αρώματα στα ροζέ κρασιά! Τουλάχιστον φύγαμε από την εποχή που το ροζέ ήταν χαρμάνι λευκού με κόκκινο κρασί!!
Δεν έχω πειστεί ότι αυτό συνιστά πρόοδο! Τόσο οι ροζέ σαμπάνιες (οι περισσότερες τουλάχιστον) όσο και κάποια από τα μεγαλειώδη ροζέ της Προβηγκίας είνια χαρμάνια λευκού και ερυθρού! Το θέμα δεν είναι η μέθοδος αλλά το αποτέλεσμα! Και η ουσία ενός σπουδαίου ροζέ είναι να μην προκείπτει σαν …υπόλοιπο κάποιων άλλων κρασιών, αλλά να δημιουργείται με τα στάνταρντ στα οποία στηρίζονται τα σπουδαία ερυθρά ή λευκά. Αρκεί να δει κανείς τα 50 χρονα κλίματα των mourvedre και grenache -η πρώτη ύλη των οποίων δίνει μεγάλα ροζέ- και θα καταλάβει τι εννοώ…
Έχετε δίκιο σε ότι αφορά το αποτέλεσμα. Αλλά στην Ελλάδα εκτιμήσαμε τα ροζέ την τελευταία τριετία. Δυστυχώς δεν έχω παρακολουθήσει καθόλου τα ξένα κρασιά. Λόγω επαγγέλματος είμαι πολύ κοντά στα Ελληνικά και πραγματικά βλέπω πως τουλάχιστον προσπαθούν να δώσουν κρασιά που να μπορεί ο μέσος καταναλωτής να εκτιμήσει.