Ήδυσμα Δρυός Chardonnay: Δραμινό τραγούδι!
Μοναδική εμπειρία αυτή η κάθετη γευσιγνωσία που διοργάνωσε η δραστήρια Πανελλήνια ένωση των οινοχόων στο φιλόξενο –και …κάργα wine-oriented!- εστιατόριο Paradiso στο Χαλάνδρι.
Ο πρώτος λόγος ήταν το θέμα αυτό καθεαυτό: όλες –και οι 12- οι χρονιές από το Ήδυσμα Δρυός Chardonnay, γεγονός που προσδίδει μια αν μη τη άλλο συγκινησιακή αξία στην εκδήλωση. Το δεύτερο η σπανιότητα μιας τέτοιας στιγμής, ιδιαίτερα αν αναλογιστεί κανείς ότι πρόκειται για μια κάθετη λευκού κρασιού εν Ελλάδι…
Και τελευταίος αλλά φυσικά και σημαντικότερος λόγος, το εκπληκτικό επίπεδο των κρασιών.
Εντάξει, όπως και σε κάθε κάθετη κάποια κρασιά ήταν καλύτερα από κάποια άλλα –μάλιστα οι προληπτικοί δεν θα παρέβλεψαν την σαφή ανωτερότητα των ζυγών εσοδειών!- όμως η συνέπεια της ποιότητας, η σταθερότητα της φυσιογνωμίας και οι συγκινήσεις μέσα στο ποτήρι πραγματικά σε άφηναν με ανοιχτό το στόμα.
Προσωπικά δεν είχα καμία αμφιβολία ότι ένα καλό Ελληνικό λευκό μπορεί να παλαιώσει τόσο καλά. Αμφιβολία είχα για το ότι το συγκεκριμένο λευκό μπορεί να το κάνει! Όχι βέβαια διότι δεν το θεωρώ καλό, ούτε γιατί δεν έχω σε εκτίμηση τη δουλειά του εν λόγω οινοποιείου· άλλωστε πολλές φορές έχω αναφερθεί με κολακευτικά λόγια για τα κρασιά του. Απλά γιατί το εν λόγω Chardonnay όπως και άλλα Δραμινά κρασιά (πχ Αμέθυστος Ερυθρός), δείχνουν τόσο έτοιμα, νόστιμα και στρόγγυλα “επί τη εμφανίσει” που δεν φαντάζεσαι ότι μπορούν να μεταμορφωθούν με έναν τόσο εκπληκτικό τρόπο μέσα στη φιάλη.
Συνεπώς για άλλη μια φορά η Δράμα κατάφερε να με διαψεύσει, γεγονός που διόλου δεν με στενοχωρεί αφού το Ελληνικό κρασί έχει σίγουρα περισσότερη ανάγκη ένα σπουδαίο λευκό με τέτοιες δυνατότητες παλαίωσης από τη δικαίωση ενός οινογράφου!
Οι άνθρωποι του Κτήματος Τέχνη Οίνου τόλμησαν να εκτεθούν και δικαιώθηκαν. Μπορεί να φλυάρησαν ελάχιστα, άφησαν ωστόσο τα υπέροχα κρασιά τους να μιλήσουν αντί για αυτούς. Και αυτά δεν μίλησαν απλά· τραγούδησαν!!
2010: Αχλάδι και πεπόνι στη μύτη, διακριτικότατο βαρέλι και έντονη γευστική δροσιά με μάκρος χαρακτηρίζουν αυτό το βρέφος. Η νεότητα μπορεί να του στέρησε τις εντυπώσεις, η εκδίκησή του όμως σίγουρα θα έρθει σε 5-10χρόνια! ( * * * ½ )
2009: “Ζεστό” σε μύτη και στόμα με ώριμο χαρακτήρα τροπικών και κίτρινων φρούτων και μακρύ αλλά αλκοολικό τελείωμα. + 1-2 χρόνια ( * * * )
2008: Πολύ πυκνό, ισορροπημένο και γεμάτο με νότες κίτρινων φρούτων, μελιού βανίλιας και ξηρών καρπών το 2008 θυμίζει μυθικά Καλιφορνέζικα Chardonnay σαν αυτά του Peter Michael ή του Kistler. Απολαύστε το μετά το 2014. ( * * * * )
2007: Βαρέλι, καπνός και μαρμελάδες κίτρινων φρούτων για μια χρονιά που ενθουσιάζει σε πρώτη αλλά όχι και σε δεύτερη ανάγνωση ( * * ½ )
2006: Ένα ασύνδετο (ακόμα!) αριστούργημα. Βουργουνδικός ξηροκαρπάτος χαρακτήρας, εκπληκτική οξύτητα, ατελείωτη διάρκεια. Από το 2015- 2020!!
( * * * * ½ )
2005: Μανταρίνι, μέλι και λευκό σπαράγγι, όλα τους παρόντα αλλά όχι σε τέτοιες ποσότητες που να μπορούν να υποστηρίξουν το υψηλό αλκοόλ. Καλό για τώρα.
( * * * )
2004: “Πιασάρικα” τροπικά και ψωμένια αρώματα που όμως συνδυάζονται με breathtaking γευστική ουσία. Η επίγευση καφέ διόλου δεν αφαιρεί πόντους από την ζωντάνια του, που υπόσχεται άλλα 5 ηδονιστικά χρόνια! ( * * * * ½ )
2003: Πολύ εξελιγμένο με αρώματα μανιταριού αλλά και πλαδαρό στόμα ( * ½ )
2002: Γευστικά πιο σύντομο από τα συγκλονιστικά 04 και 06 όμως εξίσου φρέσκο και ζωντανό. Κρατήστε το ακόμα 2 χρόνια πριν απολαύσετε τη λεμονάτη γοητεία του ( * * * * )
2001: Υπερώριμο, με “καμένες” νότες στη μύτη και πλαδαρή παρουσία στο στόμα
( )
2000: Βαρέλι και ζαμπόν κυριαρχούν στη μύτη όμως το στόμα διαθέτει φρούτο που το καθιστά…βιώσιμο. Φυσικά για τώρα και μόνο για όσους αρέσκονται σε ώριμες καταστάσεις… ( * * ½ )
1999: Οξειδωμένο ( )
Σχετικά με εμένα
Αν και απόφοιτος του Οικονομικού τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών, το 1999 ο Σίμος Γεωργόπουλος προτίμησε ένα καλό κρασί από μια καλή μετοχή. Έτσι αφοσιώθηκε στην καλή ζωή αρθρογραφώντας σε έντυπα όπως το Gourmet της Ελευθεροτυπίας, το Status, το Ευ Ζην, διδάσκοντας οινοχοία στη σχολή Le Monde, κυκλοφορώντας βιβλία όπως το “Ένα ποτήρι γεμάτο Ελλάδα” και συμβουλεύοντας εστιατόρια όπως την Σπονδή.
Ακόμα και όταν δεν φορά κόκκινη μπλούζα, η σκληρή του πένα τον έχει κάνει αγαπημένη ενασχόληση των Ελληνικών οινοπαραγωγικων ταύρων!
