Δραμινή Έμφασις.
Νέο όνομα για την σειρά των μονοποικιλιακών κρασιών του Κτήματος Παυλίδη που συμπληρώνει την λίαν επιτυχημένη σειρά Θέμα. Η επιλογή “Έμφασις” είναι όσο καλόηχη, σοβαρή και ιδιαίτερη αρμόζει στο καταξιωμένο κτήμα της Δράμας και υποδηλώνει την έμφαση που αυτό δίνει στην ανάδειξη των ποιοτικών χαρακτηριστικών της κάθε ποικιλίας.
Έτσι και αλλιώς βέβαια το …Θέμα ποιότητα είναι βαρύνουσας σημασίας για την ικανή ομάδα που με επικεφαλή τον ταλαντούχο οινολόγο Νίκο Καρατζά δουλεύει τον αμπελώνα των 650 στρεμμάτων. Απλά τα πράγματα φθάνουν στα όριά τους στην εξαιρετικά περιορισμένης παραγωγής –περίπου 5000 φιάλες ανά ετικέτα- σειρά Έμφασις: επιστημονικό πότισμα, εξαιρετικά χαμηλές αποδόσεις, νυχτερινός τρύγος και τριπλή διαλογή είναι λίγες μόνο από τις πρακτικές που λαμβάνουν χώρα πριν τα κρασιά οινοποιηθούν και φθάσουν στα ποτήρια μας.
Πρόσφατα είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω όλα τα κρασιά της σειράς, ξεκινώντας από το εκπληκτικό Ασύρτικο. Η άποψή μου για αυτό το κρασί είναι βέβαια εκφρασμένη εδώ και λίγα χρόνια, απλά η εσοδεία του 2010 την επιβεβαίωσε. Το εν λόγω κρασί είναι η κορυφαία έκφραση της ποικιλίας σε inox οινοποίηση και μάλλον το κορυφαίο Ασύρτικο εκτός Σαντορίνης: κρυστάλλινο, ορυκτό, εξαιρετικά ισορροπημένο και μακρύ, μπολιασμένο με διακριτικές νότες σπαραγγιών και υπέροχη επίγευση, διαθέτει ευγένεια και κλάση αλλά και ιδιαίτερες ικανότητες παλαίωσης. Όποιοι μάλιστα αποφασίσουν να το καταναλώσουν άμεσα θα έχουν διαπράξει το απόλυτο οινικό αμάρτημα, αφού –όπως απέδειξε και το σαφώς πιο στρόγγυλο και εξωστρεφές πλην ακόμα νέο 2008- η πενταετία είναι ο ελάχιστος χρόνος που θα δικαιώσει την εξαιρετική δουλειά των δημιουργών του.
Από κοντά και το Chardonnay, ένα κρασί που ποτέ δεν είχε καταφέρει να με εντυπωσιάσει λόγω της έντονης αλκοόλης και του ακόμα πιο έντονου βαρελιού. Όμως και σε αυτή την περίπτωση η εσοδεία του 2010 έδωσε ένα ευγενικό, mineral κρασί, που φυσικά και διαθέτει την πληθωρικότητα της ποικιλίας χωρίς ωστόσο να γίνεται βαρύ ή κουραστικό. Και εδώ βέβαια η νεότητα είναι παραπάνω από εμφανής και η πενταετία απαραίτητη προκειμένου το κρασί να ομογενοποιηθεί, τα αρώματα να αποκτήσουν πολυπλοκότητα και η εξαιρετική οξύτητα να χωνευτεί αρμονικά.
Διαφορετικά ωστόσο φυσιογνωμία παρουσίασαν τα δύο ερυθρά Έμφασις. Tο μέσου βάρους, ανθώδες και πιπεράτο Tempranillo του 2007 και του 2009 μπορεί να διέφερε από το πιο ογκώδες και γλυκόπιοτο Syrah του 2007, ωστόσο και τα τρία κρασιά χαρακτηρίζονται από έναν υπερώριμο και πληθωρικό χαρακτήρα.
Βέβαια η συμπύκνωση, η γευστική διάρκεια και η δύναμη είναι εκεί αποδεικνύοντας το πάθος για κορυφαία πρώτη ύλη, ωστόσο τα λευκά του κτήματος θέτουν τον πήχη της φινέτσας σε δυσθεώρητα για τα ερυθρά επίπεδα. Παράλληλα ο υπερβολικά ώριμος χαρακτήρας τους αμφιβάλλω αν θα επιτρέψει την βελτίωση τους –προσέξτε, όχι την αντοχή τους!- στο χρόνο, τη στιγμή που τα λευκά σε “ικετεύουν ” να τα περιμένεις.
Πάντως και τα δύο τους όχι μόνο θα ικανοποιήσουν απόλυτα τους εραστές του ποιοτικού νεοκοσμικού πλούτου όντας δύο πολύ καλά κρασιά, αλλά θα συμπληρώσουν μια γκάμα που τιμά με το παραπάνω το νέο της όνομα.
Σχετικά με εμένα
Αν και απόφοιτος του Οικονομικού τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών, το 1999 ο Σίμος Γεωργόπουλος προτίμησε ένα καλό κρασί από μια καλή μετοχή. Έτσι αφοσιώθηκε στην καλή ζωή αρθρογραφώντας σε έντυπα όπως το Gourmet της Ελευθεροτυπίας, το Status, το Ευ Ζην, διδάσκοντας οινοχοία στη σχολή Le Monde, κυκλοφορώντας βιβλία όπως το “Ένα ποτήρι γεμάτο Ελλάδα” και συμβουλεύοντας εστιατόρια όπως την Σπονδή.
Ακόμα και όταν δεν φορά κόκκινη μπλούζα, η σκληρή του πένα τον έχει κάνει αγαπημένη ενασχόληση των Ελληνικών οινοπαραγωγικων ταύρων!
