Η κατάμεστη αίθουσα της Αίγλης του Ζαππείου διόλου δεν διέφερε από μια αίθουσα γευσιγνωσίας κρασιού με πολλά ποτήρια, πτυελοδοχεία, έντυπα γευσιγνωσίας αλλά και ένα μήλο(!) σε ρόλο ψωμιού για να καθαρίζει την παλέτα κατά την διάρκεια της δοκιμής 5 λίαν ενδιαφερόντων ελαιολάδων.

Πριν την γευσιγνωσία όμως οι κυρίες Λαζαράκη και Χριστοπούλου –γευσιγνώστριες ελαιολάδου που έχουν αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής του στο μοναδικό αυτό προϊόν- αποκάλυψαν τα μυστικά του Ελαιόλαδου και μας ξενάγησαν στις ποικιλίες ελαιοκάρπων, τις περιοχές προέλευσης και τις κατηγορίες ποιότητας του.

Φυσικά η γευστική δοκιμή ήταν το κερασάκι στην τούρτα της βραδιάς, αφού τα εξαιρετικά λάδια της Γαίας προσέφεραν πανδαισία φρουτένιων, ανθικών, βοτανικών, ξηροκαρπάτων και μπαχαρένιων αρωμάτων. Δίπλα τους επιλεγμένα ελαττωματικά δείγματα αποκάλυψαν τα πιο συνηθισμένα προβλήματα που αμέτρητες φορές έχουμε συναντήσει σε –χύμα κυρίως- ελαιόλαδα και σχετίζονται με την πρώτη ύλη και την κακή “οινοποίηση” στο ελαιοτριβείο. Όμως ακόμα και όταν ένα λάδι μπει σε τέλεια κατάσταση στη φιάλη, έχει να αντιμετωπίσει την ανελέητη επίδραση του χρόνου, που σε αντίθεση με την περίπτωση των εκλεκτών κρασιών πάντα δρα σε βάρος της ποιότητας προσδίδοντας (το λιγότερο) μια πλαδαρότητα και μια αξιοσημείωτη πτώση των αρωμάτων ακόμα και μετά από λίγους μήνες.

Σε όλους εμάς πάντως που έχουμε συνηθίσει τον πιο ποιητικό και ελεύθερο λόγο του κρασιού, τα αυστηρά πλαίσια στα οποία κινείται η γευσιγνωσία του ελαιολάδου φαντάζει πολύ πεζή και περιοριστική. Ιδιαίτερα σε μια χώρα που με την ποιότητα και την ποσότητα του εξαιρετικά παρθένου ελαιολάδου που παράγει, πρέπει να δημιουργήσει τον μύθο. Γιατί βέβαια δεν είναι δυνατόν ο Καλιφορνέζος να πουλά 50 και 70$ τα μπουκαλάκια των 500ml (ναι των 500, όχι των 5000!!) που προέρχονται από κάτι 5χρονα δέντρα ή ο Τοσκανέζος να κάνει το ίδιο σε  euro (προσφέροντας τουλάχιστον εξαιρετικό λάδι) και η Ελλάδα να μην μπορεί. Ούτε βέβαια να προβάλουμε συνεχώς σαν στρατηγική marketing την υγιεινή πλευρά του ελαιόλαδου και την τόσο ξεπερασμένη πια –στην πράξη, όχι στη θεωρία- Μεσογειακή ή Κρητική διατροφή, την στιγμή που οι Έλληνες είναι ανάμεσα στους πιο παχύσαρκους του κόσμου και τα Ελληνόπουλα τα πιο χοντρά παιδιά της Ευρώπης.

Ας ελπίσουμε ότι οι άνθρωποι που κρασιού που έχουν αρχίσει να εμβαθύνουν στα του ελαιολάδου –μεταξύ των οποίων και μέλη των Ελληνίδων του Κρασιού με προεξέχουσα την Μαρία Κατσούλη- να μην “πνιγούν” μέσα σε αυτό αλλά να μεταφέρουν την οινική κουλτούρα και σκέψη στον χώρο.

Μέχρι τότε, εμείς οι απλοί φίλοι του καλού λαδιού ας το βάλουμε σε μια τουλίπα, ας απολαύσουμε τα σύνθετα αρώματά του και με μια μικρή γουλιά ας νοιώσουμε το φρουτώδες της ελιάς, τον αρμονικό πικάντικο χαρακτήρα και την μοναδική πίκρα που προσφέρει ένα κορυφαίο δείγμα. Κατόπιν ας το στάξουμε ωμό πάνω από τα αγαπημένα μας φαγητά απογειώνοντάς τα σε ένα άλλο γευστικό επίπεδο. Και τέλος ας το προστατεύσουμε από την οξείδωση όπως θα κάναμε με το πλέον ευαίσθητο κρασί μέχρι την επόμενη γευσιγνωσία· η οποία δεν θα πρέπει να αργήσει και πολύ!

Ειρωνεία άραγε ή ένστικτο; Έτσι και αλλιώς δεν έχει σημασία, αφού ο Γιάννης Αργυρός  δεν βρίσκεται πια ανάμεσά μας. Έφυγε σιωπηλά, όπως σιωπηλός ήταν πάντα.

Θυμάμαι σαν τώρα την πρώτη μου συνάντηση στο οινοποιείο του το 1999, όταν ετοίμαζα τον οδηγό Only the Best. Εγώ με το μπλοκάκι μου και όλη την ανασφάλεια του πρωτάρη να ρωτάω όλες αυτές τις ανούσιες -οινολογικού περιεχομένου- διευκρινήσεις και αυτός αγέλαστος και ανέκφραστος να απαντά με ένα κούνημα του κεφαλιού και σπανιότερα με ένα ναι ή με ένα όχι.

Στην αρχή πίστευα ότι απλά με …διερευνούσε. Ότι προσπαθούσε να ζυγίσει τι σόι κουμάσι είναι αυτό το καινούργιο φρούτο της οινοδημοσιογραφίας. Ότι έπρεπε να τον κερδίσω για να μου αποκαλύψει τα μυστικά των συγκλονιστικών κρασιών του.

Και όλα αυτά γιατί απλά δεν ήξερα ότι έτσι ήταν ο Γιάννης Αργυρός. Εσωστρεφής και λιγομίλητος. Τόσο μάλιστα, που ίσως το γεγονός αυτό να εξηγεί γιατί το μεγαλείο της δουλειάς του άργησε να αναγνωριστεί τόσο πολύ.

Στην Ελλάδα βέβαια έχουμε αμέτρητους παραγωγούς που λένε πολύ μεγάλα λόγια και φτιάχνουν πολύ λίγα κρασιά. Αυτός έλεγε πολύ λίγα λόγια και απλά έφτιαχνε πολύ μεγάλα κρασιά…

Πλέον φαντάζει στα μάτια μου μεγάλη τιμή το ότι ήμουν από τους πρώτους που πίστεψα στην μοναδικότητά του. Δεν λέω φυσικά ότι άλλοι πριν από μένα δεν τον είχαν ανακαλύψει, αλλά από την πρώτη στιγμή ήμουν από τους ανθρώπους που τον θεώρησαν τον πρώτο μεταξύ των πρώτων στην Σαντορίνη. Και βέβαια αυτό σήμαινε τον πρώτο μεταξύ των πρώτων σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Έκτοτε βέβαια ο Γιάννης Αργυρός έχει καταξιωθεί και βραβευτεί όσο λίγοι Έλληνες σε παγκόσμιο επίπεδο. Όμως ένας τίτλος που του λείπει –και θα ήθελα πολύ να μπορούσα εγώ να του τον απονείμω- είναι αυτός του Απόλυτου Terroirist, αφού με έναν μαγικό τρόπο κατάφερε να φέρνει στα ποτήρια μας ωμά, τα σπλάχνα της Θηραϊκής γης. Βλέπετε πολλοί είναι αυτοί που συζητούν για terroir, όμως είναι αυτοί οι ίδιοι που το κρύβουν κάτω από τόνους αλκοόλης, νέου βαρελιού ή αρωματικών τεχνασμάτων.

Ακόμα και αυτοί οι ελάχιστοι που τα καταφέρνουν εξίσου καλά με αυτόν, θα χρησιμοποιήσουν  “οινικά γυαλόχαρτα και αλοιφές” προκειμένου να γλυκάνουν και να γυαλίσουν τα κρασιά τους. Όμως ο Γιάννης Αργυρός κατάφερνε πάντα με έναν συγκινητικό τρόπο να μεταφέρει σε κάθε του μπουκάλι αυτούσια, αιχμηρή και σκληρή την ανελέητη μαγεία  της Σαντορίνης.

Τα κρασιά του αυστηρά και τραχιά, σαν τα σκαμμένα χέρια και το ηλιοκαμένο του πρόσωπο από τις ατέλειωτες ώρες στο αμπέλι. Τα οποία ωστόσο, μετά από μια πενταετία αρχίζουν να μαλακώνουν και να δείχνουν ένα πιο γλυκό, ανθρώπινο πρόσωπο. Ακριβώς σαν και αυτό που μου έδειχνε δέκα χρόνια μετά την πρώτη μας γνωριμία, όταν δίπλα στο “ναι” και το “όχι” μου χαμογελούσε αμήχανα και με ρώταγε “για πες μου, πως σου φαίνεται”;

Σκεφτόμουνα –παρά το προχωρημένο της ώρας- να ανοίξω μια φιάλη από το συγκλονιστικό του Κτήμα. Όμως δεν χρειάζεσαι έμπνευση όταν γράφεις για τον Αργυρό· το μόνο που χρειάζεσαι είναι να καταπολεμήσεις την συγκίνηση…

Ο ειρμός αρχίζει να χάνεται οπότε μάλλον είναι ώρα να σταματήσω- άλλωστε και αυτός όπως είπαμε δεν αγαπούσε τις πολυλογίες!- αφού βέβαια ευχηθώ στους δικούς του ανθρώπους καλό κουράγιο αλλά και δύναμη για να συνεχίσουν το ανεπανάληπτο έργο του. Και αυτός να συνεχίζει να απολαμβάνει από εκεί απάνω το Βαρέλι, το Κτήμα και το Vinsanto του ρωτώντας τους Αγγέλους “για πείτε μου, πως σας φαίνεται;”

Έτσι και αλλιώς βέβαια το …Θέμα ποιότητα είναι βαρύνουσας σημασίας για την ικανή ομάδα που με επικεφαλή τον ταλαντούχο οινολόγο Νίκο Καρατζά δουλεύει τον αμπελώνα των 650 στρεμμάτων. Απλά τα πράγματα φθάνουν στα όριά τους στην εξαιρετικά περιορισμένης παραγωγής –περίπου 5000 φιάλες ανά ετικέτα- σειρά Έμφασις: επιστημονικό  πότισμα, εξαιρετικά χαμηλές αποδόσεις, νυχτερινός τρύγος και τριπλή διαλογή είναι λίγες μόνο από τις πρακτικές που λαμβάνουν χώρα πριν τα κρασιά οινοποιηθούν και φθάσουν στα ποτήρια μας.

Πρόσφατα είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω όλα τα κρασιά της σειράς, ξεκινώντας από το εκπληκτικό Ασύρτικο. Η άποψή μου για αυτό το κρασί είναι βέβαια εκφρασμένη εδώ και λίγα χρόνια, απλά η εσοδεία του 2010 την επιβεβαίωσε. Το εν λόγω κρασί είναι η κορυφαία έκφραση της ποικιλίας σε inox οινοποίηση  και μάλλον το κορυφαίο Ασύρτικο εκτός  Σαντορίνης: κρυστάλλινο, ορυκτό, εξαιρετικά ισορροπημένο και μακρύ, μπολιασμένο με διακριτικές νότες σπαραγγιών και υπέροχη επίγευση, διαθέτει ευγένεια και κλάση  αλλά και ιδιαίτερες ικανότητες παλαίωσης. Όποιοι μάλιστα αποφασίσουν να το καταναλώσουν άμεσα θα έχουν διαπράξει το απόλυτο οινικό αμάρτημα, αφού –όπως απέδειξε και το σαφώς πιο στρόγγυλο και εξωστρεφές πλην ακόμα νέο 2008- η πενταετία είναι ο ελάχιστος χρόνος που θα δικαιώσει την εξαιρετική δουλειά των δημιουργών του.

Από κοντά και το Chardonnay, ένα κρασί που ποτέ δεν είχε καταφέρει να με εντυπωσιάσει λόγω της έντονης αλκοόλης και του ακόμα πιο έντονου βαρελιού. Όμως και σε αυτή την περίπτωση η εσοδεία του 2010 έδωσε ένα ευγενικό, mineral κρασί, που φυσικά και διαθέτει την πληθωρικότητα της ποικιλίας χωρίς ωστόσο να γίνεται βαρύ ή κουραστικό. Και εδώ βέβαια η νεότητα είναι παραπάνω από εμφανής και η πενταετία απαραίτητη προκειμένου το κρασί να ομογενοποιηθεί, τα αρώματα να αποκτήσουν πολυπλοκότητα και η εξαιρετική οξύτητα να χωνευτεί αρμονικά.

Διαφορετικά ωστόσο φυσιογνωμία παρουσίασαν τα δύο ερυθρά Έμφασις.  Tο μέσου βάρους, ανθώδες και πιπεράτο Tempranillo του 2007 και του 2009 μπορεί να διέφερε από το πιο ογκώδες και γλυκόπιοτο Syrah του 2007, ωστόσο και τα τρία κρασιά χαρακτηρίζονται από έναν υπερώριμο και πληθωρικό χαρακτήρα.

Βέβαια η συμπύκνωση, η γευστική διάρκεια και η δύναμη είναι εκεί αποδεικνύοντας το πάθος για κορυφαία πρώτη ύλη, ωστόσο τα λευκά του κτήματος θέτουν τον πήχη της φινέτσας σε δυσθεώρητα για τα ερυθρά επίπεδα. Παράλληλα ο υπερβολικά ώριμος χαρακτήρας τους αμφιβάλλω αν θα επιτρέψει την βελτίωση τους –προσέξτε, όχι την αντοχή τους!- στο χρόνο, τη στιγμή που τα λευκά σε “ικετεύουν ” να τα περιμένεις.

Πάντως και τα δύο τους όχι μόνο θα ικανοποιήσουν απόλυτα τους εραστές του ποιοτικού νεοκοσμικού πλούτου όντας δύο πολύ καλά κρασιά, αλλά θα συμπληρώσουν μια γκάμα που τιμά με το παραπάνω το νέο της όνομα.

Βουρ όμως για εντυπώσεις, διαπιστώσεις και προτιμήσεις.

-Οι Σαμπάνιες πάντα θα βρίσκονται σε δική τους κλάση και θα αποτελούν το highlight κάθε ανάλογης έκθεσης. Η βαριά, ώριμη και πληθωρική Piper Heidsieck Brut NV με κέρδισε για άλλη μια φορά, ιδιαίτερα ως μια ιδανική Σαμπάνια φαγητού.

Αρκετά ελαφρύτερες αλλά με περίσσια αποθέματα φινέτσας οι προτάσεις του οίκου Roederer, με την μελένια και απίστευτα μακριά Brut Millesime 2004 να κερδίζει τον δικό μου τίτλο για το κρασί της έκθεσης· και βέβαια την ακριβοθώρητη Cristal 2002 να σου κολλάει για πάντα το butterscotch στο  στόμα για να σου υπενθυμίσει ποιος είναι το αφεντικό!

Εξαιρετικό ενδιαφέρον είχε από την άλλη μεριά ο πρωτοεμφανιζόμενος οίκος Bourgeois, με την βασική του λουλουδάτη Tradition Brut NV να αποτελεί εξαιρετικό πρελούντιο στην εκτενή γκάμα, διαθέτοντας μάλιστα γεύση και ισορροπίες που θα ικανοποιήσουν πολλούς. Όμως και τα βαριά χαρτιά του οίκου στάθηκαν στο ύψος των απαιτήσεων με την στρόγγυλη, πυκνή και γεμάτη ζύμες Cuvee Dernier Siecle αλλά και την εκρηκτική, δαντελένια Cuvee d’ Ecu 2000 να κόβουν την ανάσα!

Ο τίτλος της αγαπημένης μου ροζέ φυσικά  και θα απονεμηθεί για χιλιοστή φορά στην Ayala Rose NV, την επιτομή της ατσαλένιας κομψότητας και της αγριότητας του κόκκινου φρούτου. Από την άλλη μεριά, η Bollinger Special Cuvee με απογοήτευσε  για μια ακόμα φορά, με την σύντομη επίγευσή της. Ο James Bond μάλλον πρέπει να αλλάξει γούστα!

-Τα λεπτά, άτονα αλλά άγρια ροζέ του Λίγηρα με έκαναν να αναφωνήσω ξανά “Ουάου!” αφού είναι ότι εγγύτερο  σε μια Σαμπάνια μπορεί να προσφέρει ο πλανήτης. Γεμάτο λουλούδια και άγουρο φραγκοστάφυλο το φίνο Cremant de Loire Rose NV του Langlois Chateau, ανάλογα ποιοτικό και αριστοκρατικό το Cuvee Flamme των Gratien και Meyer.

-Ιδιαίτερα ασταθής η κατηγορία των Prosecco και των λοιπών αφρωδών από το Veneto, με πολλά αξιόλογα αλλά και πολλά απογοητευτικά δείγματα. Υπέροχο το ανθώδες και mineral Sergio NV του Mionetto, κορυφαίο όλων το γλυκόξινο, παιχνιδιάρικο Marsuret Agostino 2009.

-Γνωστά τα καθ’ υμάς, με την Velvet 2002 της Cair να παρουσιάζεται καλύτερη από όσο την έχω ποτέ δοκιμάσει. Αν βέβαια ο αποξηραμένος χαρακτήρας που προσδίδει η μεγάλη παραμονή με τις οινολάσπες είναι του γούστου σας, η Rose Reserve του 1996 δεν είναι μόνο το συγκλονιστικότερο αφρώδες που έχει ποτέ παραχθεί στη χώρα μας, αλλά και ένα κρασί παγκόσμιας κλάσης!

Τη μεγαλύτερη συζήτηση βέβαια προκάλεσε το Blanc de Noir αφρώδες από το Αμύνταιο που παρουσίασε το Κτήμα Καρανίκα. Αν και πιστεύω ότι η 14μηνη παραμονή με τις οινολάσπες οξείδωσε τη μύτη, το στόμα παρουσίασε αξιοσημείωτο πλούτο και νεύρο καθώς και εκπληκτική επίγευση. Γεγονός που αφήνει πολλές υποσχέσεις για τη στιγμή που ο παραγωγός θα επιτύχει τις ιδανικές “μικρορυθμίσεις” στην φόρμουλα του αυτή από Ξινόμαυρο!

-Αν και δεν είχε ηρεμήσει από την πρόσφατη εμφιάλωση, το λευκό Deus της Cavino όχι μόνο είναι ένα απίστευτο γλυκό ημιαφρώδες αλλά  διέλυσε και ΟΛΑ μα ΟΛΑ τα Moscato d’ Asti της έκθεσης που μπροστά του φαίνονταν απλά πλαδαρές γλυκαντζούρες. Όποιος αγαπά το Ελληνικό κρασί και τολμά να προτείνει οτιδήποτε άλλο σε αυτή την κατηγορία, απλώς θα πρέπει να ντρέπεται!!

-Και κλείνω με το πιο ενδιαφέρον κρασί της έκθεσης. Το αξέχαστο Rekhale Pantezco Moscato Spumante, ένα ποιητικό κρασί από τα ηφαιστειογενή εδάφη της μικροσκοπικής  Pantelleria που βρίσκεται νότια της Σικελίας. Με απίστευτης πυκνότητας αρώματα γλυκού λεμονιού που παραπέμπουν σε Icewine και γλυκό-ξινο-πικρό στόμα έκπληξη, το Pantezco θα προσφέρει στους λάτρεις των κρασιών με προσωπικότητα μια συγκινητική εμπειρία!

Ο πρώτος λόγος ήταν το θέμα αυτό καθεαυτό: όλες –και οι 12- οι χρονιές από το Ήδυσμα Δρυός Chardonnay, γεγονός που προσδίδει μια αν μη τη άλλο συγκινησιακή αξία στην εκδήλωση.  Το δεύτερο η σπανιότητα μιας τέτοιας στιγμής, ιδιαίτερα αν αναλογιστεί κανείς ότι πρόκειται για μια κάθετη λευκού κρασιού εν Ελλάδι…

Και τελευταίος αλλά φυσικά και σημαντικότερος λόγος, το εκπληκτικό επίπεδο των κρασιών.

Εντάξει, όπως και σε κάθε κάθετη κάποια κρασιά ήταν καλύτερα από κάποια άλλα –μάλιστα οι προληπτικοί δεν θα παρέβλεψαν την σαφή ανωτερότητα των ζυγών εσοδειών!- όμως η συνέπεια της ποιότητας, η σταθερότητα της φυσιογνωμίας και οι συγκινήσεις μέσα στο ποτήρι πραγματικά σε άφηναν με ανοιχτό το στόμα.

Προσωπικά δεν είχα καμία αμφιβολία ότι ένα καλό Ελληνικό λευκό μπορεί να παλαιώσει τόσο καλά. Αμφιβολία είχα για το ότι το συγκεκριμένο λευκό μπορεί να το κάνει! Όχι βέβαια διότι δεν το θεωρώ καλό, ούτε γιατί δεν έχω σε εκτίμηση τη δουλειά του εν λόγω οινοποιείου· άλλωστε πολλές φορές έχω αναφερθεί με κολακευτικά λόγια για τα κρασιά του. Απλά γιατί το εν λόγω Chardonnay όπως και άλλα Δραμινά κρασιά (πχ Αμέθυστος Ερυθρός), δείχνουν τόσο έτοιμα, νόστιμα και στρόγγυλα “επί τη εμφανίσει” που δεν φαντάζεσαι ότι μπορούν να μεταμορφωθούν με έναν τόσο εκπληκτικό τρόπο μέσα στη φιάλη.

Συνεπώς για άλλη μια φορά η Δράμα κατάφερε να με διαψεύσει, γεγονός που διόλου δεν με στενοχωρεί αφού το Ελληνικό κρασί έχει σίγουρα περισσότερη  ανάγκη ένα σπουδαίο λευκό με τέτοιες δυνατότητες παλαίωσης από τη δικαίωση ενός οινογράφου!

Οι άνθρωποι του Κτήματος Τέχνη Οίνου τόλμησαν να εκτεθούν και δικαιώθηκαν. Μπορεί να φλυάρησαν ελάχιστα, άφησαν ωστόσο τα υπέροχα κρασιά τους να μιλήσουν αντί για αυτούς. Και αυτά δεν μίλησαν απλά· τραγούδησαν!!

2010: Αχλάδι και πεπόνι στη μύτη, διακριτικότατο βαρέλι και έντονη γευστική δροσιά με μάκρος χαρακτηρίζουν αυτό το βρέφος. Η νεότητα μπορεί να του στέρησε τις εντυπώσεις, η εκδίκησή του όμως σίγουρα θα έρθει σε 5-10χρόνια! ( * * * ½ )

2009: “Ζεστό” σε μύτη και στόμα με ώριμο  χαρακτήρα τροπικών και κίτρινων φρούτων και μακρύ αλλά αλκοολικό τελείωμα. + 1-2 χρόνια ( * * * )

2008: Πολύ πυκνό, ισορροπημένο και γεμάτο με νότες κίτρινων φρούτων, μελιού βανίλιας και ξηρών καρπών το 2008 θυμίζει μυθικά Καλιφορνέζικα Chardonnay σαν αυτά του Peter Michael ή του Kistler. Απολαύστε το μετά το 2014. ( * * * * )

2007: Βαρέλι, καπνός και μαρμελάδες κίτρινων φρούτων για μια χρονιά που ενθουσιάζει σε πρώτη αλλά όχι και σε δεύτερη ανάγνωση ( * * ½ )

2006: Ένα ασύνδετο (ακόμα!) αριστούργημα. Βουργουνδικός ξηροκαρπάτος χαρακτήρας, εκπληκτική οξύτητα, ατελείωτη διάρκεια. Από το 2015- 2020!!

( * * * * ½ )

2005: Μανταρίνι, μέλι και λευκό σπαράγγι, όλα τους παρόντα αλλά όχι σε τέτοιες ποσότητες που να μπορούν να υποστηρίξουν το υψηλό αλκοόλ. Καλό για τώρα.

( * * * )

2004: “Πιασάρικα” τροπικά και ψωμένια αρώματα που όμως συνδυάζονται με breathtaking γευστική ουσία. Η επίγευση καφέ διόλου δεν αφαιρεί πόντους από την ζωντάνια του, που υπόσχεται άλλα 5 ηδονιστικά χρόνια! ( * * * * ½ )

2003: Πολύ εξελιγμένο με αρώματα μανιταριού αλλά και πλαδαρό στόμα ( * ½ )

2002: Γευστικά πιο σύντομο από τα συγκλονιστικά 04 και 06 όμως εξίσου φρέσκο και ζωντανό. Κρατήστε το ακόμα 2 χρόνια πριν απολαύσετε τη λεμονάτη γοητεία του ( * * * * )

2001: Υπερώριμο, με “καμένες” νότες στη μύτη και πλαδαρή παρουσία στο στόμα

( )

2000: Βαρέλι και ζαμπόν κυριαρχούν στη μύτη όμως το στόμα διαθέτει φρούτο που το καθιστά…βιώσιμο. Φυσικά για τώρα και μόνο για όσους αρέσκονται σε ώριμες καταστάσεις… ( * * ½ )

1999: Οξειδωμένο ( )

Προσωπικά, μόνο το υπέροχο “χειμωνιάτικο” Μονοπώλιο –το οποίο παρεμπιπτόντως άνοιξε εδώ και λίγο καιρό- μου έρχεται στο μυαλό· και εκεί όμως τα ψαρικά μάλλον σαν guest star εμφανίζονται παρά σαν μόνιμες παρουσίες στο μενού.

Να όμως που μια εξαιρετική ταβέρνα στην Άνω Γλυφάδα έρχεται να παντρέψει τα δύο τους χωρίς κανέναν συμβιβασμό στην γεύση και το ψάξιμο της πρώτης ύλης. Ειδικά το τελευταίο είναι αυτοσκοπός για το Χάρη Τζίτζη και την Εύα Πασανικολάκη, που τριγυρνούν σαν αεικίνητα προκειμένου να φέρουν στα τραπεζάκια του καλαίσθητου, ήσυχου και γεμάτου ζεστασιά “Βιοεστιατορείου” τους  προϊόντα γεμάτα μοναδική νοστιμιά.

Αρκεί μια απλή αγγουροντομάτα για να εκτιμήσετε τον αγώνα τους, που βέβαια δεν σταματά σε κανένα μα κανένα συστατικό που σερβίρουν: υπέροχο λάδι, ευωδιαστά κρεμμύδια, “ζωντανά” οστρακόδερμα, σπαρταριστά ψάρια, αέρινα λουκάνικα, ηδονιστικό συκώτι, νόστιμα κρέατα.

Στα Γιουβετσάκια βέβαια μην περιμένετε περίτεχνες γκουρμεδιές, τολμηρούς συνδυασμούς και εικαστικά στησίματα. Αντίθετα περιμένετε εξαιρετικό τηγάνι, μελωμένη κατσαρόλα, τέλεια στους χρόνους σχάρα και την απλότητα που αναδεικνύει την διαστροφή τους για τα κορυφαία υλικά.

Αν και το ψάρι και το κρέας μετρούν εξίσου για σας ή αν η παρέα συνήθως μαλώνει για το αν θα βρεθεί στον Παπαϊωάννου ή τον Κρητικό, τα Γιουβετσάκια θα σας λύσουν κατά τον καλύτερο τρόπο τυχόν διλλήματα, αφού προσφέρουν τουλάχιστον το 85% των κορυφαίων εκάστου είδους σε ένα τέλειο πακέτο, που επιπρόσθετα τιμολογείται και πολύ πιο φιλικά.

Το να ισχυριστώ ότι ή εξαιρετική ταβέρνα αυτή ταβέρνα στην Άνω Γλυφάδα είναι η καλύτερη που συνδυάζει κρέας και ψάρι στην Ελλάδα είναι ίσως ανακριβές -αφού δεν έχω επισκεφθεί εκατοντάδες ανάλογες ταβέρνες ανά την επικράτεια. Όμως στην γαστρονομική σκηνή της Αθήνας τα Γιουβετσάκια είναι τα κορυφαία στο είδος τους και μάλιστα με διαφορά! 

Τα Γιουβετσάκια, Ιθώμης 20 & Μωρέως, Άνω Γλυφάδα, 210 9648081.

Μια εβδομάδα στην Νάξο ωστόσο  ήταν αρκετή για να την ρεφάρει με μιας, αφού το φαγητό σε επιλεγμένα μέρη του νησιού ήταν το κερασάκι σε μια τούρτα πανέμορφων διαδρομών, εξαιρετικών παραλιών και τέλειας παρέας. Όχι βέβαια στα αναρίθμητα μαγαζιά του λιμανιού, που φάνταζαν τόσο τουριστικά και “μπαγιάτικα” όσο και οι βιτρίνες ή οι μυρωδιές τους, αλλά στα λιγοστά της ενδοχώρας που επιβεβαίωσαν για μια ακόμα φορά το ρητό μου “για να φας καλά δεν πρέπει να βλέπεις θάλασσα”.

Βέβαια τα υψηλότατα όρια  αυτής της στήλης,  δύο σημείο κατάφεραν να ξεπεράσουν, σημεία που πρέπει πάση θυσία να επισκεφθεί κάθε επισκέπτης του νησιού που αγαπάει το καλό φαγητό.

Το πρώτο βρίσκεται 20 λεπτά από το λιμάνι και στεγάζεται σε μια πανέμορφη αυλή στο χωριό Σαγκρί. Το εστιατόριο Τζώννης ρίχνει το θέμα “εξαιρετική πρώτη ύλη” στο τραπέζι ευθύς εξ αρχής και μάλιστα κατευθείαν από το μποστάνι που βρίσκεται δίπλα! Όμως δεν σταματά εκεί. Το τηγάνι εξαιρετικό –είτε επιλέξει κανείς τους σπαρταριστούς κολοκυθοκεφτέδες είτε το εξαιρετικά σύνθετο ντόπιο τυρί κομό σε σαγανάκι- τα  ντόπια κρέατα πεντανόστιμα –ο κόκορας είναι πραγματικός κόκορας, με το κατάμαυρο κρέας του να απέχει έτη φωτός από τα νοσοκομειακά κοτόπουλα που βαφτίζονται Αλανιάρηδες Κόκορες ανά την επικράτεια- και ο μπακλαβάς ακόμα πιο “γλυκός” και από τον λογαριασμό που δεν θα ξεπεράσει τα 15 euro ανά άτομο. Ένα απίθανο πακέτο περιβάλλοντος- πρώτης ύλης- μαγειρέματος και τιμής, που θες να το επισκεφθείς ξανά και ξανά. Μάλιστα το φεστιβάλ της Νάξου που λαμβάνει χώρα στον πανέμορφο κοντινό πύργο Μπαζαίου, μπορεί να αποτελέσει μια εξαιρετική δικαιολογία για μια 3^η επίσκεψη…

Την ίδια στιγμή, στην είσοδο του χωριού Εγγαρές λαμβάνει χώρα μια συγκλονιστική γαστρονομική παράσταση. Η ταπεινή ταβέρνα  Χάρης μπορεί να μην διαθέτει ούτε καν ταμπέλα, ωστόσο τα πιάτα της θα κόψουν την ανάσα σε όσους βρεθούν στα τραπέζια της οικογένειας  Αρσένη, με αιχμή του δόρατος  τα απίστευτου γευστικού βάθους κρέατα, τα περισσότερα εκ των οποίων προέρχονται από το ιδιόκτητο κοπάδι.

Αφού ξεκινήσετε με τρομερά ευωδιαστά βλίτα, απολαύστε το απίθανο home made φρέσκο τυρί που μας ξαναθυμίζει ότι το τυρί προέρχεται από γάλα (συμπέρασμα όχι τόσο αυτονόητο στις μέρες μας). Αν είστε μεγάλη παρέα παρεμβάλετε τα εξαιρετικά γεμιστά κολοκυθάκια και παρακάμπτοντας την λαχταριστή ομελέτα και τις παράτες τηγανιτές (άλλωστε θα έρθουν τόνοι από αυτές στην συνέχεια) επικεντρωθείτε στο λουκάνικο και τα κρέατα.

Η κυρία Ευγενία παίρνει τα πολυτιμότερα ακατέργαστα διαμάντια της Ναξιώτικης γης και τα μετατρέπει σε ανεκτίμητα έργα τέχνης, το μέλωμα και το γευστικό βάθος των οποίων πραγματικά φέρνει δάκρυα στα μάτια. Γίδες, κατσικάκια, κουνέλια, και κόκορες αποκτούν πρωτόγνωρες υφές και αρώματα και μάλιστα μέσα από τεράστιες μερίδες και ένα λογαριασμό που σε κάνει να ντρέπεσαι, αφού δεν ξεπερνάει τα 9-10 euro το άτομο!   

Ο Χάρης δεν είναι μόνο μια από τις δύο καλύτερες  ταβέρνες που έχω φάει στην ζωή μου – μαζί με το Πανόραμα της οικογένειας Λεντάρη στο οροπέδιο του Ασκύφου στην Κρήτη- αλλά και αυτή με την καλύτερη σχέση ποιότητας τιμής στον κόσμο. Το απόλυτο γαστρονομικό κελεπούρι, που αξίζει το ταξίδι όχι μόνο από το λιμάνι της Νάξου αλλά και από οποιοδήποτε σημείο της χώρας!

Εστιατόριο Τζώννης, Σαγκρί, 22850-41545.

Ταβέρνα Χάρης, Εγγαλές Νάξου, 22850-62266.

Να όμως που δύο ούζα που δοκίμασα τον τελευταίο καιρό σχεδόν έχουν καταφέρει να ανατρέψουν την αρνητική άποψή μου, παρουσιάζοντας ταυτόχρονα μια σύγχρονη εικόνα ενός παραδοσιακού ποτού. Και ακριβώς αυτό το μοντέρνο πρόσωπο επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι και τα  δύο τους έχουν παρουσιαστεί πολύ πρόσφατα στην αγορά, εκφράζοντας το καθένα την δική του άποψη και ξεκινώντας από διαφορετική “πηγή” το ταξίδι τους πριν εκβάλουν στην  γαλακτόχρωμη λίμνη ενός ψιλόλιγνου ποτηριού.

Το πρώτο μπορεί να βασίζεται στην εμπειρία των 120 ετών της οικογένειας Ισίδωρου Αρβανίτη, αλλά φροντίζει από το μπουκάλι ακόμα να ενισχύσει τη trendy παρουσία του. Το Άδολο εγκαινιάζει την premium κατηγορία του ούζου, έχοντας σαν βάση το ήδη εξαιρετικό Πλωμάρι. Όμως η καρδιά του βρίσκεται σε έναν αιωνόβιο άμβυκα, στον οποίο η καρδιά του Πλωμαρίου αποστάζεται για 3^η φορά δίνοντας “την καρδιά της καρδιάς”· ένα ούζο –προνόμιο, που μέχρι τώρα είχε την πολυτέλεια να απολαμβάνει μόνο η οικογένεια.

Μια Reserve de la Famille όπως θα έλεγαν οι Γάλλοι, που κάνει αμέσως αισθητή τη μοναδικότητά του μέσα από ένα σχεδόν κρεμώδες άρωμα όπου ο κορίανδρος, η λουΐζα, το κύμινο ακόμα και το τζίντζερ έχουν το πάνω χέρι. Πληθωρικό, ογκώδες και ταυτόχρονα κομψό, αφήνει μια καραμελένια επίγευση που σε κάνει να απαρνιέσαι με μιας τη φρέσκια σαρδέλα ή τον αλατισμένο τσίρο για ένα Δομινικάνικο πούρο…

Βλέποντας το ηλιοκαμένο πρόσωπο του Χαράλαμπου Ματαρέλλη καταλαβαίνει κανείς ότι το δεύτερο δεν μπορεί να έχει σαν αφετηρία έναν μισοσκότεινο χώρο  στον οποίο συνήθως λαμβάνει χώρα μια απόσταξη. Άλλωστε μόλις πέντε χρόνια μετράει η καριέρα του Ούζου Ματαρέλλη. Η δική του “πηγή” ξεκινά από τα ηφαιστειογενή και  αργυροπηλώδη εδάφη 15 στρεμμάτων στο Λισβόρι, τα οποία η οικογένειά του καλλιεργεί  για να πάρει έναν κορυφαίας ποιότητας γλυκάνισο. Η μικροσκοπική παραγωγή του επιτρέπει να “αλατίσει” αυτό τον εκλεκτό καρπό –αλλά και τα υπόλοιπα συστατικά  που συμμετέχουν στη συνταγή- πετώντας τα τσουβάλια στη Μυτιληνιά θάλασσα, να αποστάξει το ούζο του 2 φορές σε άμβυκες και να το εμφιαλώσει χωρίς να προσθέσει αλκοόλη,  αφού το γλυκάνει με μέλι του νησιού!

Όλως περιέργως, η εξαιρετική ποιότητα του γλυκάνισου- την σημασία του οποίου ο παραγωγός υπογραμμίζει αναγράφοντας την εσοδεία στην ετικέτα!- όχι μόνο δεν καλύπτει αλλά  αντίθετα επιτρέπει σε λεπτά αρώματα μάραθου, λεμονιού και φοινόκιο να εμφανιστούν σε πρώτο φόντο, ενώ η αλμυρή του παρουσία ισορροπεί τέλεια την μελένια γλύκα, καταλήγοντας σε μια επίγευση που θυμίζει πιπέρι σετσουάν.

Απολαύστε αμφότερα  σκέτα ή προσθέτοντάς τους λίγο κρύο νερό. Αποφύγετε τα παγάκια, και εάν αυτό είναι αδύνατο προσθέστε τα στο τέλος. Δύο εξαιρετικά αποστάγματα, με παρουσία τόσο παραδοσιακά μοναδική αλλά και τόσο σύγχρονα εξαιρετική!

Αν και πριν από μια πενταετία είχα την τύχη να δοκιμάσω εκεί κάποιους  παλαιωμένους θησαυρούς  -αλλά και κατ’ ιδίαν κάποιους άλλους- η εμπειρία αυτής της κάθετης γευσιγνωσίας δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα. Μάλιστα και για την ίδια την οινοποιία -που από το 1879 κινεί όσο καμία άλλη τα νήματα του ξινόμαυρου- μια τέτοια δοκιμή είναι ένα γεγονός που λαμβάνει χώρα περίπου μια φορά την δεκαετία, τουλάχιστον έξω από τα πλαίσια των ιδιωτικών δοκιμών των ανθρώπων της εντός οινοποιείου.

Έτσι 14 διαφορετικά κρασιά από 10 χρονιές –ανάμεσά τους και 2 πειραματικές single vineyard εμφιαλώσεις- για μια ακόμα φορά κατέστησαν σαφές ποια είναι η σπουδαιότερη ερυθρή ποικιλία της χώρας. Και βέβαια μπορεί κάποια από τα κρασιά που δοκιμάστηκαν να είχαν χάσει την άνιση μάχη με το χρόνο, εν τούτοις η αντοχή της ποικιλίας αποδείχθηκε περίτρανα.

Το εντυπωσιακότερο όμως είναι ότι αυτή παρουσιάστηκε όχι μέσα από κάποια ειδικά κρασιά εξαιρετικά περιορισμένης παραγωγής, αλλά από σχεδόν “καθημερινά” κρασιά που κυκλοφορούν σε εκατοντάδες χιλιάδες φιάλες. Η Νάουσα, το Επιλεγμένο Ξινόμαυρο, ακόμα και το Grande Reserve δεν είναι τα niche κρασιά των εκατοντάδων euro που κανείς αποκτά μόνο μέσα από λίστες προτεραιότητας και φημισμένες οινικές δημοπρασίες αλλά κρασιά που μπορεί να απλώσει το χέρι του και να τα αφαιρέσει από το ράφι ενός super market! Ή για να το θέσουμε και διαφορετικά, πόσα είναι τα κρασιά στον  κόσμο που ενώ κοστίζουν κάτω από 10 euro  μπορούν να παλαιώσουν για μια δεκαπενταετία;

Ευχαριστίες και συγχαρητήρια επομένως στους ανθρώπους της Μπουτάρης και ντροπή σε όσους παραβλέπουν τα πραγματικά διαμάντια του Ελληνικού αμπελώνα και συνεχώς ασχολούνται με “ιδιαίτερα και ψαγμένα”  κρασάκια που δεν είχαν  χθες και σίγουρα δεν θα έχουν αύριο…

Νάουσα 2007: Κλασική, rustic Νάουσα γεμάτη με αποξηραμένη ντομάτα και στιβαρές τανίνες. Όμως οι φίνες ανθώδεις νότες και η καλή επίγευση φανερώνουν τη ποιότητα μιας εξαιρετικής χρονιάς αλλά και την ικανότητα του παραγωγού ακόμα και στο πλέον βασικό κρασί του.

Πειραματική Εμφιάλωση Αμπελοτόπι “Σέκο” Πολλών Νερών 2007: Αν και το βαρέλι ακόμα είναι κυρίαρχο, το Σέκο διαθέτει μύτη Cote de Beaune με άγουρα κόκκινα φρούτα, βιολέτα και βερίκοκο. Τανικό παρόλη την ελαφράδα του και με τονισμένο το πιπεράτο τελείωμα.

Πειραματική Εμφιάλωση Αμπελοτόπι “Μπας Καρτέρ” Τριλόφου 2007: Πιο “μαύρος” και γλυκός χαρακτήρας από το Σέκο, με μούρα και ντοματάκι σε πρώτο πλάνο. Αρκετά πλούσιο και γλυκό, με ιδιαίτερα άγριες τανίνες ωστόσο…

Ξινόμαυρο Reserve 2007: Πιο βαρελάτη παρουσία από ότι τα κρασιά των δύο αμπελοτοπιών που προηγήθηκαν και τα οποία αποτελούν το μεγαλύτερο ποσοστό του χαρμανιού του. Αλλά και πιο ανθρώπινες τανίνες, καθώς και μέτριο σώμα με καλή συμπύκνωση.

Ξινόμαυρο Reserve 2003: Κακάο, καραμέλα και αποξηραμένα φρούτα προσδίδουν έναν σύνθετο αρωματικό χαρακτήρα που συμπληρώνεται από ελαφρύ, όξινο στόμα με καλή διάρκεια. Με δεδομένο ότι οι τανίνες ήδη έχουν αρχίσει να μαλακώνουν, το 2003 θα βασίσει την πορεία του μέσα στο χρόνο στην εξαιρετική οξύτητά του.

Ξινόμαυρο 2001: Έντονη μύτη στην οποία κυριαρχούν ζωικές νότες, γλυκό κεράσι και ναφθαλίνη. Ακόμα στιβαρές τανίνες που υποστηρίζονται από αρκετό φρούτο και καλή διάρκεια, στοιχεία τα οποία συνηγορούν για μια τουλάχιστον 5ετή βελτίωση στην φιάλη.

Ξινόμαυρο 1994: Δύσκολο να βρεθούν λόγια για να περιγράψουν αυτό το αριστούργημα, όχι μόνο το καλύτερο κρασί της δοκιμής αλλά και ένα από τα σπουδαιότερα ξινόμαυρα που έχω δοκιμάσει στην ζωή μου. Τρομερή αρωματική πολυπλοκότητα –με υπερώριμα φρούτα,  μέλι, χουρμάδες, γλυκά μπαχάρια και ξανθή σταφίδα να διαδέχονται με την ώρα το ένα το άλλο- πυκνή, αρκετά πλούσια παρουσία στο στόμα και τρομερή επίγευση βασισμένη σε ολοζώντανες πλην βελούδινες τανίνες. Ποίημα!

Ξινόμαυρο 1993: Στεγνό, αλκοολικό και άδειο το κεραμιδί αυτό ξινόμαυρο δεν διαθέτει το απαιτούμενο φρούτο για την απαραίτητη ισορροπία.

Ξινόμαυρο 1992: Γλυκιά μύτη γεμάτη με νότες δέρματος και πούρου για αυτό το ελαφρύ κρασί που παρόλο το ελαφρύ του σώμα διέθετε αρκετά καλή επίγευση γεμάτη με γήινες μνήμες. Απολαυστικό τώρα.

Νάουσα 1990: Παρόλο που πολλές φιάλες ανοίχθηκαν για την γευσιγνωσία και κατά τους δοκιμαστές όλες τους σχεδόν με τα ίδια χαρακτηριστικά, το περιεχόμενο του ποτηριού μου ήταν τελείως οξειδωμένο. Κρίμα γιατί μια φιάλη που δοκίμασα σπίτι μου προ 4μηνου ήταν συγκλονιστική…

Νάουσα Grande Reserve 1987: Αν και σχεδόν κίτρινο στις χρωματικές του ανταύγειες, το 24χρονο αυτό ξινόμαυρο διαθέτει ένα μπουκέτο που θυμίζει ποτ πουρί, μπαχαρικά και αποξηραμένο σύκο αλλά και βελούδινο, μακρύ στόμα με μαλακωμένες, ακόμα νόστιμες τανίνες. Εξαιρετικό!

Νάουσα 1974: Εκρηκτική μύτη, γεμάτη με νότες γαριφαλόκαρφου και γαρίφαλου. Ελαφρύ και εύθραυστο, βασίζει την επιβίωση του στην εξαιρετική οξύτητα που επιπλέον του χαρίζει και  μεγάλη γευστική διάρκεια.

Νάουσα 1969: Άδεια και σύντομη, έχασε τη μάχη με το χρόνο. Όμως και μόνο η δοκιμή της αποτελεί εμπειρία…

Παρόλο που δύσκολα κανείς μπορούσε να βγάλει αντικειμενικά συμπεράσματα λόγω της ανομοιογένειας των δειγμάτων, είχα επισημάνει στο κείμενο που συνόδευε την δοκιμή τη βασική μου διαπίστωση: ενώ τα Ελληνικά κρασιά μπορούσαν να συναγωνιστούν ή και να ξεπεράσουν  τους αντιπάλους τους στα θέματα της φινέτσας και της συμπύκνωσης, υπολείπονταν αρκετά στο ζήτημα της ποιότητας των τανινών, όντας πολύ τραχιά και στεγνά.

Πέντε χρόνια μετά, μαζί με 15 ακόμα οινόφιλους –όλοι τους με πολλές παραστάσεις από τον παγκόσμιο αμπελώνα- είχα  άλλη μια ευκαιρία για μια ανάλογη κόντρα, μάλιστα αυτή τη φορά με τον εαυτό μου στον ρόλο του διοργανωτή. Μόλις 8 κρασιά διασταύρωσαν τα ξίφη τους, ωστόσο τα μεγέθη ήταν τώρα πολύ πιο συγκρίσιμα.

Ως κυρίαρχη  ποικιλία είχα επιλέξει το Cabernet Sauvignon που δίνει εξαιρετικά αποτελέσματα σε οποιαδήποτε χώρα, συμπεριλαμβανομένων αυτών με παρόμοιο κλίμα με το δικό μας· ως κατηγορία τιμής τα 15- 35 euro (με το μέσο όρο των εισαγομένων  να είναι κατά 4-5€ ακριβότερος για να αντισταθμίσει μεγαλύτερα μεταφορικά,   μικρότερα περιθώρια κέρδους κτλ)· όσο για την ωριμότητα, ο μέσος όρος ήταν τα 7 χρόνια, διάστημα στο οποίο σχεδόν όλα τα κρασιά έχουν μαλακώσει και “ανοίξει” χωρίς να χάσουν ακόμα την δύναμή τους.

Έτσι το Κτήμα Μέγα Σπηλαίου Cabernet Sauvignon, το Κτήμα Κατσαρού, το Αυλοτόπι από το Κτήμα Τσέλεπου και το Cabernet από το Κτήμα Μιχαλάκη εκπροσώπησαν τόσο το καταξιωμένο όσο και το νέο πρόσωπο του Ελληνικού αμπελώνα. Από την άλλη μεριά βρέθηκαν το Cabernet του πλέον φημισμένου παραγωγού της Δ. Αυστραλίας Cape Mentelle, το  σπουδαίο Βορειοϊταλικό single vineyard Palazzotto του Maculan, το πάντα υψηλότατα βαθμολογημένο Χιλιάνικο Cuvee Alexandre του Casa Lapostolle και το Καλιφορνέζικο Cabernet του οίκου Hess.

Στο τέλος της τυφλής δοκιμής – το επίπεδο της οποίας ήταν πολύ υψηλό- καθένας από τους παρευρισκόμενους ψήφισε τα 3 καλύτερα κατά τη γνώμη του κρασιά με το 16 να είναι φυσικά η μέγιστη βαθμολογία που θα μπορούσε να λάβει κάθε κρασί.

Το αποτέλεσμα; Τα Ελληνικά κρασιά διέλυσαν τον ανταγωνισμό,  με τα  δύο πρώτα που ανέφερα παραπάνω να συλλέγουν 16 και 12 ψήφους αντίστοιχα αφήνοντας το πρώτο από τα εισαγόμενα στους 8!

Προφανώς το αντιεπιστημονικό της δοκιμής, ο μικρός αριθμός των δειγμάτων καθώς και οι επιλογές αυτές καθ’ αυτές (αν και δεν νομίζω ότι κανείς θα έβρισκε πολύ καλύτερα cabernet σε αυτή την κατηγορία τιμής) μπορούν να εγείρουν πολλές αντιρρήσεις. Δεν νομίζω ωστόσο ότι μπορούν να αλλάξουν την ουσία η οποία είναι εφ’ ενός το υψηλό επίπεδο στο οποίο έχουν φθάσει τα καλά Ελληνικά κρασιά και εφ’ ετέρου η δυνατότητα να ανταγωνιστούν ξακουστά κρασιά στα πλαίσια της κατηγοράς τιμής τους.

Πολλοί οινόφιλοι –ιδιαίτερα οι ερχόμενοι σε συχνή επαφή με κρασιά του παγκόσμιου αμπελώνα-  επικρίνουν κατά καιρούς την ποιότητα του Ελληνικού κρασιού, και φυσικά δεν θα αρνηθώ ότι πολλές φορές έχω και εγώ βρεθεί ανάμεσα σε αυτούς. Θα πρέπει όμως όλοι να καταλάβουμε ότι για να είναι κάποιος ένας αντικειμενικός κριτής θα πρέπει να συγκρίνει όμοια πράγματα,  γεγονός  το οποίο ποτέ δεν συμβαίνει για τον παρακάτω απλό λόγο.

Κάθε Έλληνας οινόφιλος δοκιμάζει στις εκθέσεις κρασιού το σύνολο του Ελληνικού αμπελώνα και σχηματίζει μια εικόνα για το μέσο όρο του μέσα από πολλά κακά, λίγα μέτρια και ελάχιστα εξαιρετικά κρασιά. Όταν όμως επιχειρεί να σχηματίσει την ίδια εικόνα για τα αντίστοιχα κρασιά του εξωτερικού, βασίζεται μόνο στην τελευταία κατηγορία γιατί αυτή είναι που εισάγεται στην Ελλάδα!

Προφανώς και κάθε Barolo ή Barbaresco της Ελληνικής αγοράς είναι υπέροχο, γιατί απλά εδώ εισάγονται παραγωγοί σαν τον Clerico, τον Gaja, τον Parusso ή τον Scavino, που αντιπροσωπεύουν την απόλυτη κορυφή της ποιοτικής πυραμίδας των κρασιών του Πιεμόντε.

Το ίδιο ισχύει και για κάθε Αυστραλέζικο “διαμάντι” αφού προέρχεται από τον Penfolds, τον Rosemount, τον Cape Mentelle ή τον Tyrrell’s και όχι από κάποιον τυχάρπαστο παραγωγό της σειράς στην Victoria!

Υπάρχουν εκεί έξω χιλιάδες μέτρια ή κακά Barolo (που έχουν περισσότερη σχέση με στυφό νερό παρά με κρασί) και ακόμα μεγαλύτερος αριθμός από πλαδαρά, γλυκερά αλκοολικά Αυστραλέζικα κρασιά του σωρού. Κρασιά που αν είχαν δοκιμαστεί από τους ίδιους ανθρώπους σίγουρα θα είχαν καταβαραθρώσει το κύρος και την εικόνα ακόμα και τέτοιων σπουδαίων οινοπαραγωγικών περιοχών.

Βέβαια όλα τα παραπάνω δεν πρέπει να μας οδηγούν σε μια ανυπόστατη Ελληνολατρία. Φυσικά και η Ελλάδα  -για λόγους που δεν αποτελούν αντικείμενο του παρόντος άρθρου- δεν θα μπορέσει ποτέ να συναγωνιστεί την Χιλή ή την Αργεντινή στα κρασιά των 4€. Φυσικά και τα σπουδαία (και συνήθως πανάκριβα) κρασιά χωρών ή περιοχών όπως αυτές που προανέφερα είναι καλύτερα –προς το παρόν!- και από το καλύτερο Ελληνικό. Όμως τα σημεία από την αποδοχή των παραπάνω μέχρι τον  εκμηδενισμό κάθε καλής Ελληνικής απέχουν πολύ.

Και επειδή το Ελληνικό κρασί αποδεικνύει ημέρα με την ημέρα ότι τουλάχιστον στην μεσαία κατηγορία δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από πολύ πιο καταξιωμένους οινικά αντιπάλους, ας το υποστηρίξουμε όχι μόνο γαιτί ήμαστε Έλληνες αλλά γιατί το αξίζει.

Ας μην πυροβολούμε συνεπώς τον πιανίστα, ιδιαίτερα μάλιστα όταν δεν έχουμε ακούσει όλες τις παρτιτούρες των αντιπάλων του!